هزينههاي قابل قبول در محاسبه ماليات بشرح زير ميباشد: الف - كرايه مكانيكه براي پيشه لازم است هر گاه محل پيشه ملكي باشد استهلاك آن پذيرفته خواهد شد. ب - كليه هزينههائيكه براي نگاهداري و نيازمنديهاي محل پيشه و كالا و اثاثيه لازم است از قبيل سوخت - روشنائي - حقالشرب - آبدارخانه- پست و - تلگراف و تلفن. ج - بهره وجوهي كه براي رفع حوائج شغلي يا تحصيل سود بيشتر وام گرفته شده است. د - حقوق - دستمزد - مزايا و فوقالعاده - هزينه سفر (راجع بشغل) دلالي - حقالزحمه - حقالعملهاي پرداختي و هزينه تبليغات وپذيرائيهاي مربوط بشغل. ه ـ - بهاء ملزومات اداري و ابزار و آلاتيكه در ظرف كمتر از يكسال از بين ميرود و قيمت آنها جزء سرمايه محسوب شده باشد و تعميرات مربوط بماشين آلات. و - وجوه پرداختي بابت بيمههاي مزبوط [مربوط] بكسب از قبيل بيمههاي حمل و نقل – آتش سوزي - دزدي - طوفان - غرامت پرداختي بكارگران وامثال آن - همچنين حق بيمههاي مربوط بكارمندان و كارگران كه بر طبق قانون كارفرما مكلف بپرداخت آن ميباشد. ز - حقوق و حقالامتياز و ساير عوارضيكه بدولت يا شهرداريها پرداخت ميشود (باستثناي ماليات بر درآمد و متعلقات آن). ح - مطالبات لاوصول بشرط اثبات آن از طرف مودي و اينقبيل مطالبات اگر در سالهاي بعد وصول شود بايد بدرآمد سالي كه وصول ميشود منظور گردد. ط - مخارج ضروري مربوط بپيشه كه بعللي در سالهاي قبل پرداخت نشده در ساليكه پرداخت ميشود قابل پذيرش است.
ماده 1
از آئين نامه هزينه هاي قابل قبول و استهلاكات موضوع تبصره 1 ماده 6 قانون ماليات بردرآمد — مصوب 1335/01/18