الف - هر كشور متعاهد ميتواند از نظر ضرورت نظامي و يا تأمين سلامت عمومي بطور متحدالشكلي پرواز هواپيماهاي ساير كشورها را در پاره اي مناطق قلمرو خود محدود نموده و يا ممنوع نمايد بشرط اينكه در اجراي اين منظور هيچگونه تبعيضي بين هواپيماهاي آن كشور و هواپيماهاي ساير كشورهاي متعاهد كه در سرويس هاي منظم هواپيمائي بين المللي اشتغال داشته باشند قائل نگردد چنين مناطق ممنوعه بايستي از نظر موقعيت و مساحت و وسعت توجيهأ طوري باشد كه بدون جهت مشكلاتي براي هوانوردي ايجاد ننمايد. مشخصات چنين مناطق ممنوعه در قلمرو يك كشور متعاهد و همچنين هر نوع تغييراتشان بايد باسرع اوقات بساير كشورهاي متعاهد و بسازمان هواپيمائي كشوري بين المللي ابلاغ گردد. ب - هر كشور متعاهدي همچنين اين حق را براي خود محفوظ ميدارد كه در موارد استثنائي و در موقع خطر و يا از نظر تأمين سلامت عمومي در صورت تأثير فوري موقتاً پرواز هواپيماها را در سراسر قلمرو خود و يا در منطقه مخصوص ممنوع نمايد بشرط اينكه اينگونه محدوديتها يا ممنوعيت ها بدون رعايت مليت و تبعيض شامل كليه هواپيماهاي ساير كشورها بشود. ج - هر كشور متعاهد ميتواند طبق شرايطي كه تعيين مينمايد از هر هواپيمائيكه داخل در مناطق مذكوره در بند فوق ميشود بخواهد كه در فرودگاهي كه در قلمرو خود معين مينمايد بمحض اينكه عملا ممكن باشد فرود بيايد. فرود آمدن در فرودگاه گمركي
ماده 9
از قانون اجازه الحاق دولت ايران بمقررات هواپيمائي كشوري بين المللي — مصوب 1328/04/30