ماده 23 -
1
كشورهاي طرف كنوانسيون اذعان دارند كودكي كه ذهناً يا جسماً دچار نقص ميباشد بايد در شرايطي كه متضمن منزلت و افزايش اتكا به نفس باشد و شركت فعال كودك در جامعه را تسهيل نمايد، از يك زندگي آبرومندانه و كامل برخوردار گردد.
2
كشورهاي طرف كنوانسيون حق كودكان معلول را براي برخورداري از مراقبتهاي ويژه به رسميت ميشناسند و ارائه اين مراقبتها را بنا به اقتضاء مناسب شرايط والدين و يا مسئولين كودك و منوط به وجود منابع، به اينگونه كودكان و كساني كه مسئول مراقبت از وي هستند، تشويق و تضمين خواهند كرد.
3
با تشخيص نيازهاي ويژه كودك معلول، كمكهاي مقرر شده در پاراگراف 2 ماده حاضر در صورت امكان ميبايست بطور رايگان و با در نظر گرفتن منابع مالي والدين و يا مسئولين كودك انجام گيرد و ميبايست به نحوي برنامه ريزي شود كه كودك معلول بتواند دسترسي مؤثر به آموزش، تعليم و تربيت و خدمات مراقبتي بهداشتي، خدمات توانبخشي، آمادگي براي اشتغال و ايجاد فرصت به روشي كه موجب دستيابي كودك به حداكثر كمال اجتماعي و پيشرفت شخصي از جمله پيشرفت فرهنگي و معنوي وي ميشود داشته باشد.
4
كشورهاي طرف كنوانسيون در سايه همكاريهاي بينالمللي، مبادله اطلاعات لازم را در زمينه مراقبتهاي بهداشتي پيشگيري، معالجات پزشكي، روانشناسي و عملي كودكان معلول منجمله انتشار و در دسترس قرار دادن اطلاعات مربوط به روشهاي توانبخشي، آموزش و خدمات حرفهاي با هدف قادر ساختن كشورهاي طرف كنوانسيون به پيشبرد توانائيها و مهارتهاي خود و گسترش تجربيات آنان در اين زمينهها، افزايش خواهند داد. در اين ارتباط، به نيازهاي كشورهاي در حال رشد توجه خاصي مبذول خواهد شد.