از تاريخ تصويب اين قانون، دولت موظف است حمايتهاي قانوني خود از بهره برداران و توليدكنندگان بخش كشاورزي و منابع طبيعي را با اولويت توليد محصولات زير تنظيم و اقدام نمايد:
الف
محصولات راهبردي: محصولاتي كه مستقيماً در امنيت غذايي نقش دارد و به اين واسطه ضرورتاً بايد در داخل كشور توليد شود.
ب
محصولات ويژه: محصولاتي كه بيشترين ارزش توليد را به ازاء نهاده هاي مصرف شده ايجاد مي نمايد و يا حلقه هاي بزرگتري در زنجيره ارزش ايجاد و مي تواند محور رشد بخش كشاورزي باشد و يا با توجه به مزيتهاي صادراتي، حداقل ده درصد (10 %) سهم بازار دنيا را در اختيار خود دارد.
پ
محصولات خاص منطقه اي: محصولاتي كه توليد آنها در كشور ممكن است همراه با مزيت نباشد ولي به واسطه شرايط خاص منطقه اي، توليد آنها اجتناب ناپذير است و بايد در جهت ايجاد مزيت براي آن محصولات اقدام نمود. تركيب نوع محصولات در طبقه بندي فوق الذكر طي برنامه هاي پنج ساله توسعة كشور توسط وزارت جهادكشاورزي تعيين و ابلاغ مي گردد.