حل اختلافات 1 ـ در صورت بروز اختلاف بين كشورهاي عضو در مورد تفسير يا اجراي اين كنوانسيون، كشورهاي مربوط بايد از راه مذاكره به حل اختلاف بپردازند. 2 ـ اگر كشورهاي مربوط نتوانند از راه مذاكره به توافق برسند، ميتوانند به طور مشترك خواستار مشورت يا ميانجيگري شخص ثالث شوند. 3 ـ هنگام تأييد، پذيرش، تصويب يا الحاق به اين كنوانسيون يا در هر زمان ديگر پس از آن، يك كشور يا سازمان وحدت اقتصادي منطقهاي ميتواند بهطور كتبي به امين اسناد اعلام نمايد كه در مورد اختلافي كه برابر بند (1) يا (2) بالا حل و فصل نشده است، به طور اجباري يكي از راههاي زير و يا هردو راه را براي حل اختلاف ميپذيرد: الف - داوري برابر مقررات تعيين شده در بخش (1) پيوست (2)،
ب
ارجاع اختلاف به ديوان بينالمللي دادگستري، 4 - در صورتي كه طرفهاي اختلاف برابر بند (3) بالا روش يكسان يا هر گونه روشي را نپذيرفتند، اختلاف بر اساس بخش (2) پيوست (2) مصالحهخواهد شد مگر اين كه دو طرف به ترتيب ديگري توافق نمايند. 5 ـ مفاد اين ماده ناظر بر تمامي پروتكلها خواهد بود، مگر اينكه در پروتكل مربوط به گونه ديگري شرط شود.