1 - آن دسته از اعضاي مندرج در ضميمه (1) كه توافق نمودهاند كه تعهدات خود به موجب ماده (3) را بصورت مشترك اجرا كنند، چنين تلقي خواهد شد كه تعهدات مزبور را انجام دادهاند مشروط به اين كه مقدار كل دياكسيد كربن ناشي از دخالت انسان در طبيعت كه معادل ميزان انتشار گازهاي گلخانهاي مي باشد كه در ضميمه (الف) فهرست شده نبايد از مقادير تعيين شده براي آنها كه بر اساس تعهدات مربوط به كاهش و محدوديت مقدار كمي آنها كه در ضميمه (ب) توضيح داده شده و طبق مفاد ماده (3) محاسبه شده است، تجاوز نكند. سطح انتشار مربوط كه به هر يك از اعضاء موافقتنامه تخصيص داده شده است در آن موافقتنامه درج خواهد شد. 2 - اعضاي هرگونه موافقتنامه مزبور، شرايط موافقتنامه را در تاريخ توديع اسناد تنفيذ، پذيرش، تصويب يا الحاق خود به اطلاع دبيرخانه خواهند رساند. دبيرخانه نيز به نوبه خود، اعضاء و امضاء كنندگان كنوانسيون را از شرايط موافقتنامه مطلع خواهد كرد. 3 - موافقتنامه در طول دوره تعهدي كه در بند (7) ماده (3) مشخص شده است، همچنان مورد اجرا خواهد بود. 4 - چنانچه اعضاء به طور مشترك، در چارچوب و همراه با سازمان وحدت اقتصادي منطقهاي فعاليت كنند، هر تغييري كه در تركيب سازمان بعد از تصويب اين پروتكل صورت گيرد، بر روي تعهدات موجود به موجب اين پروتكل تأثير نخواهد گذاشت. هر تغييري در تركيب سازمان فقط در مورد مقاصد تعهدات مزبور به موجب ماده (3) كه به دنبال تجديد نظر مزبور تصويب شده، اعمال خواهد شد. 5 - در صورتي كه اعضاي چنين موافقتنامهاي نتوانند به سطح كلي كاهش انتشار در مجموع نائل شوند، هر عضو چنين موافقتنامهاي مسؤول سطح انتشار مربوط به خود كه در موافقتنامه درج شده است، خواهد بود. 6 - چنانچه اعضاء به طور مشترك، در چارچوب و همراه با سازمان وحدت اقتصادي منطقهاي فعاليت كنند كه خود عضو اين پروتكل است، هر كشور عضو آن سازمان وحدت اقتصادي كه به طور انفرادي و همراه با سازمان وحدت اقتصادي منطقهاي طبق ماده (23) فعاليت مي كند، در صورتي كه نتواند به سطح كلي كاهش انتشار در مجموع نائل شود، مسؤول سطح انتشار خود به گونهاي كه در اين ماده توضيح داده شده است، خواهد بود.
ماده 4
از قانون الحاق دولت جمهوري اسلامي ايران به پروتكل كيوتو در مورد كنوانسيون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغيير آب و هوا — مصوب 1384/03/10