به دولت جمهوري اسلامي ايران اجازه داده ميشود با لحاظ شرط ذيل به كنوانسيون علامتگذاري مواد منفجره پلاستيكي بهمنظور شناسايي كه در تاريخ دهم اسفند1369 هجري شمسي برابر با اول مارس 1991 ميلادي در مونترال كانادا توسط شوراي سازمان بينالمللي هواپيمايي كشوري (ايكائو) به تصويب رسيد و از تاريخ اول تيرماه 1377 هجري شمسي برابر با بيست و يكم ژوئن 1998 ميلادي لازمالاجراء گرديد، ملحق شود و سند الحاق را نزد امين كنوانسيون، سازمان بينالمللي هواپيمايي كشوري، توديع نمايد. «دولت جمهوري اسلامي ايران به موجب بند (2) ماده (11) كنوانسيون علامتگذاري مواد منفجره پلاستيكي به منظور شناساسي» خود را متعهد به ترتيبات مندرج در بند (1) .ماده(11) درخصوص مراجعه به ديوان بينالمللي دادگستري براي حل و فصل اختلافات ناشي از تفسير يا اجراء مفاد كنوانسيون نميداند. جمهوري اسلامي ايران اعلام مينمايد كه درهر مورد رضايت كليه طرفهاي اختلاف، شرط لازم براي ارجاع موضوع به ديوان بينالمللي دادگستري است. دولت جمهوري اسلامي ايران ميتواند در هرمورد كه ارجاع به داوري را براي حل و فصل اختلاف ناشي از تفسير يا اجراء مفاد كنوانسيون به مصلحت بداند، طبق قوانين داخلي خود عمل كند.
تبصره 1
دولت موظف است ظرف يك سال از تاريخ تصويب ا ين قانون، لوايح مورد نياز يا آئيننامههاي اجرائي لازم را براي اجراء مفاد كنوانسيون تهيه و حسب مورد به مجلس شوراي اسلامي تقديم نمايد.
تبصره 2
حق شرط: در خصوص بند(3)ماده(7) اين كنوانسيون دولت موظف است در مهلت مقرر نسبت به أخذ مصوبه مجلس شوراي اسلامي براي اصلاحيه پيشنهادي اقدام نمايد. درغيراين صورت و در صورت عدم موافقت مجلس، دولت بايد از طريق قانوني اعتراض خود را نسبت به اصلاحيه به شورا اعلام كند و در هر صورت رعايت اصل هفتادوهفتم(77) قانون اساسي دراين خصوص الزامي است. بسم الله الرحمن الرحيم كنوانسيون علامتگذاري مواد منفجره پلاستيكي به منظور شناسايي كشورهاي عضو اين كنوانسيون، با آگاهي از مشكلاتي كه اقدامات تروريستي براي امنيت بينالمللي ايجاد ميكند; با اظهار نگراني عميق درباره اقدامات تروريستي با هدف انهدام هواپيما، ديگر وسايل حمل و نقل و اهداف ديگر; با اظهار نگراني از اين كه مواد منفجره پلاستيكي براي اقدامات تروريستي مزبور مورد استفاده قرار گرفته است; با توجه به اين كه علامتگذاري چنين مواد منفجرهاي به منظور شناسايي كمك مهمي جهت ممانعت از اقدامات نامشروع مزبور خواهد بود; با تصديق اين كه به منظور ممانعت از چنين اقدامات غيرقانوني، نياز مبرمي به سند بينالمللي است كه كشورها را ملزم كند اقدامات مقتضي را به منظور اطمينان از اين كه مواد منفجره پلاستيكي بهطور مقتضي علامتگذاري شدهاند، اتخاذ نمايند; با عنايت به قطعنامه شماره 635 مورخ چهاردهم ژوئن 1989 ميلادي 24/3/1368هجري شمسي) شوراي امنيت سازمان ملل متحد و قطعنامه شماره 29/44مورخ چهارم دسامبر 1989 ميلادي13/9/1386 هجري شمسي) مجمع عمومي سازمان ملل متحد كه سازمان بينالمللي هواپيمايي كشوري را ترغيب ميكند كار بر روي طراحي نظام بينالمللي جهت علامتگذاري مواد منفجره پلاستيكي يا ورقي را بهمنظور شناسايي تشديد نمايد; با در نظر گرفتن قطعنامه شماره 8-27 الف كه بهاتفاق آراء توسط بيست و هفتمين اجلاس مجمع عمومي سازمان بينالمللي هواپيمايي كشوري تصويب شد و اولويت فوقالعاده تهيه سند بينالمللي جديدي را درمورد علامتگذاري مواد منفجره پلاستيكي و ورقي به منظور شناسايي، تأييد نمود; با توجه به رضايت از نقش ايفاء شده به وسيله شوراي سازمان بينالمللي هواپيمايي كشوري در تهيه كنوانسيون و نيز تمايل آن به تقبل وظايف مربوط به انجام آن; در موارد زير توافق نمودند: