حل و فصل اختلافات :
1
در صورت بروز اختلاف بين دولتهاي عضو يا بين يك دولت عضو و آژانس در رابطه با تفسير يا اجراي اين كنوانسيون، طرفهاي اختلاف به منظورحل و فصل آن از طريق مذاكره يا هر طريق مسالمت آميز ديگري كه براي حل اختلاف مورد قبول آنها باشد، با يكديگر مشورت خواهند نمود.
2
چنانچه اختلافي از اين قبيل بين دولتهاي عضو ظرف يك سال از تاريخ تقاضاي مشورت بهموجب بند (1) قابل حل و فصل نباشد، بنا به تقاضاي هريك از طرفها، اختلاف مزبور به داوري و يا ديوان بينالمللي دادگستري براي تصميمگيري ارجاع خواهد گرديد. در صورتي كه اختلافي به داوري ارجاع گردد اگر ظرف شش ماه از تاريخ تقاضا، طرفهاي اختلاف قادر به توافق در مورد تركيب هيأت داوري نگردند، هريك از آنها ميتواند از رئيس ديوان بينالمللي دادگستري يا دبيركل سازمان ملل متحد درخواست تعيين يك يا چند داور را بنمايد. در مواردي كه تقاضاي متعارضي از سوي طرفهاي اختلاف ارسال گردد، تقاضايي كه به دبير كل سازمان ملل متحد تقديم گرديده، داراي اولويت خواهد بود.
3
هر دولتي ميتواند به هنگام امضاء تنفيذ، پذيرش، تصويب يا الحاق به اين كنوانسيون، اعلام كند كه خود را ملزم به رعايت يك يا هر دو روش حل اختلاف كه در بند(2) پيشبيني گرديده است، نميداند. ساير دولتهاي عضو ملزم به رعايت تشريفات حل اختلاف پيشبيني شده در بند (2) در ارتباط با دولت عضوي كه اعلاميه مزبور براي آن معتبر و مجري است نخواهند بود.
4
دولت عضوي كه اعلاميهاي طبق بند (3) صادر نموده است ميتواند در هر موقع انصراف از آن را به «امين اسناد» اعلام نمايد.