مأمورين انتظامي در موارد زير حق بكارگيري سلاح را دارند: 1 - براي دفاع از خود در برابر كسي كه با سلاح سرد يا گرم به آنان حمله نمايد. 2 - براي دفاع از خود در برابر يك يا جند نفر كه بدون سلاح حمله ميآورند ولي اوضاع و احوال طوري باشد كه بدون بكارگيري سلاح مدافعه شخصي امكان نداشته باشد. 3 - در صورتي كه مأمورين مذكور مشاهده كنند كه يك يا چند نفر مورد حمله واقع شده و جان آنان در خطر است. 4 - براي دستگيري سارق و قاطعالطريق و كسي كه اقدام به ترور و يا تخريب و يا انفجار نموده و در حال فرار باشد. 5 - در موردي كه شخص بازداشت شده يا زنداني از بازداشتگاه يا زندان و يا در حال انتقال فرار نمايد، از اقدامات ديگر براي دستگيري و يا توقيف وي استفاده كرده و ثمري نبخشيده باشد.
تبصره
آييننامه اجرايي اين بند توسط وزارتخانههاي كشور و دادگستري تهيه و پس از تصويب هيات وزيران به اجرا گذاشته خواهد شد. 6 - براي حفظ اماكن انتظامي (مقر نيروهاي انتظامي از قبيل مركز فرماندهي، ستاد، پاسگاه، پايگاه، انبار سلاح يا مهمات و مركز آموزشي). 7 - براي حفظ سلاحي كه جهت انجام مأموريت در اختيار آنان ميباشد. 8 - براي حفظ اماكن طبقهبندي شده بويژه اماكن حياتي و حساس در مقابل هرگونه هجوم و حمله جهت ترور، تخريب، آتشسوزي، غارت اسناد و اموال، گروگانگيري و اشغال. 9 - براي جلوگيري و مقابله با اشخاصي كه از مرزهاي غير مجاز قصد ورود و يا خروج را داشته و به اخطار مأمورين مرزباني توجه نمينمايند. 10 - براي حفظ تأسيسات، تجهيزات و اماكن نظامي و انتظامي و امنيتي.
تبصره 1
در موارد فوق در صورت اقتضاي شرايط، اخطار قبلي الزامي است.
تبصره 2
نيروهاي مسلح در موارديكه در چهارچوب بندهاي مذكور مأموريت داشته باشند، مجاز به استفاده از سلاح ميباشند.
تبصره 3
مأمورين مسلح در كليه موارد مندرج در اين قانون در صورتي مجازند از سلاح استفاده نمايند كه اولاً چارهاي جز بكارگيري سلاح نداشته باشند، ثانياً در صورت امكان مراتب:
الف
تير هوائي
ب
تيراندازي كمر به پايين
ج
تيراندازي كمر به بالا را رعايت نمايند.