شهرستان واحدي از تقسيمات كشوري است با محدوده جغرافيائي معين كه از بهم پيوستن چند بخش همجوار كه از نظر عوامل طبيعي، اجتماعي، اقتصادي، سياسي و فرهنگي واحد متناسب و همگني را بوجود آورده اند.
تبصره 1
حداقل جمعيت شهرستان با در نظر گرفتن وضع پراكندگي و اقليمي كشور به دو درجه تراكمي بشرح زير تقسيم ميشود.
الف
تراكم زياد 120000 نفر.
ب
تراكم متوسط 80000 نفر.
تبصره 2 (اصلاحي 04ˏ12ˏ1389)
در نقاط كم تراكم، دورافتاده، مرزي، جزائري و كويري و نقاط كمتر توسعه يافته (طبق فهرست سالانه دولت) با توجه به كليه شرايط اقليمي، سياسي، اقتصادي و اجتماعي با تصويب هيئت وزيران و در موارد استثنائي با تصويب مجلس شوراي اسلامي ميتواند كمتر از 50 هزار نفر باشد.
تبصره 3
مركز شهرستان يكي از شهرهاي همان شهرستان است كه مناسبترين كانون طبيعي، فرهنگي، اقتصادي، سياسي و اجتماعي آن محدوده شناخته ميشود.