شرايط تأمين آب شرب مورد نياز مناطق جمعيتي شهري و روستايي كشور به سه بخش زير تقسيم مي شود: الف – شرايط عادي: شرايطي است كه در آن منابع آبي موجود براي تأمين آب يك شهر، شهرستان يا روستا، بيشتر از ميزان آب مورد نياز در اوج مصرف باشد. ب – شرايط تنش آبي: شرايطي است كه در آن منابع آبي موجود براي تأمين آب يك شهر، شهرستان يا روستا معادل (سر به سر) ميزان آب مورد نياز در اوج مصرف باشد. پ – شرايط بحران آب: شرايطي است كه در آن منابع آبي موجود براي تأمين آب يك شهر، شهرستان يا روستا كمتر ميزان آب مورد نياز در اوج مصرف باشد.
تبصره 1
هريك از شرايط سه گانه مذكور در بندهاي فوق، بسته به سال آبي، قابل تغيير است.
تبصره 2
تشخيص و اعلام قرار گرفتن هر كدام از مناطق جمعيتي كشور در هر يك از شرايط اشاره شده در اين ماده بر عهده وزارت نيرو مي باشد.
تبصره 3
دولت مكلف است حداكثر ظرف مدت سه ماه از تاريخ ابلاغ اين قانون نسبت به تعريف استاندارد آب بهداشت (غيرقابل شرب) و تفكيك آن از آب شرب و ارائه زمانبندي اجراي آن اقدام كند.
تبصره 4
وزارت نيرو مكلف است ظرف مدت سه ماه از تاريخ ابلاغ اين قانون، الگوي مصرف آب را براي مناطق مختلف كشور بر اساس بعد خانوار استاني و مناطق جغرافيايي به تفكيك شرايط عادي، تنش و بحران تهيه و ابلاغ كند.