در مورد اختلافات مابين زن و شوهر راجعة بسوء رفتار و عدم تمكين و نفقه و كسوه و سكني و نيز مخارج طفلي كه بر عهده شوهر و درحضانت زن باشد از طرف هر يك از زوجين طرح شود محاكم ميتوانند بتقاضاي هر يك از طرفين دعوي را ارجاع بحكميت نموده و در صورتعدم تراضي آن ها در تعيين حكم لااقل دو نفر را از بين اقرباء طرفين و در صورتي كه در محل سكونت خود اقرباء نداشته باشند از اشخاصي كه با آن ها معاشرت و دوستي دارند تعيين كنند. حكمها مكلفند حتيالامكان سعي در اصلاح بين زوجين نموده و در صورتيكه قادر باصلاح نشوند راي خود را در تشخيص ذي حق بودن يكي ازطرفين و تعيين ميزان مخارج زن يا طفل در صورتي كه موضوع دعوي مخارج باشد بمحكمه تقديم دارند و محكمه پس از وصول بر طبق راي حكمهاحكم خواهد داد. اگر بين حكمها (در صورتي كه عده آن ها زوج باشد) توافق نظر حاصل نشود خود آنها ميتوانند يك نفر را بعنوان حكم ثالث بتراضي و چنانچه درتعيين ثالث تراضي نشود بقرعه تعيين كنند و در اين صورت اكثريت آراء آن ها مناط اعتبار است. محكمه در انتخاب حكمها بايد بي طرفي و اتصاف آنها را بحسن اخلاق رعايت نمايد. هر يك از طرفين ميتوانند در صورتي كه از راي حكمها شكايت داشته باشد اعتراضات خود را در ظرف يكماه بعد از ابلاغ راي بمحكمه بدهد ومحكمه در صورتي كه اعتراضات را وارد بداند خود بموضوع رسيدگي كرده حكم ميدهد اين حكم فقط قابل استيناف است. مرجع دعاوي فوقالذكر محكمه بدايت است و در نقاطيكه محكمه بدايت نباشد بمحكمة صلحيه و در جاهائي كه محكمه صلح هم نباشد بهمامورين صلح رجوع ميشود.