قانون راجع باطباي خارجي مصوب 8 شهريور ماه 312 [1312] مصوب 1312,06,08 با اصلاحات و الحاقات بعدي ماده اول - دولت ميتواند باطباء و دواسازان و دندانسازان و قابله هاي اتباع خارجه اجازه بدهد كه بشغل خود در ايران اشتغال ورزند مشروط براينكه علاوه بر دبپلم [ديپلم] فراغ تحصيل از مدارسي كه بموجب نظامنامه از طرف وزارت معارف معين خواهد شد مداركي ارائه دهند كه لااقل 5 سال اشتغال آنها را مستقلا بشغل طبابت مدلل دارد.
تبصره (الحاقي 08ˏ05ˏ1352) الحاقی ۱۳۵۲/۰۵/۰۸
اشتغال پزشكان اتباع خارجه در روستاها و نقاطيكه فاقد دانشكده پزشكي است مشمول شرط مقرر در قسمت آخر اين ماده نميباشد. ماده دوم - اداره كل صحيه بر طبق نظامنامه كه بتصويب وزارت داخله خواهد رسيد جواز و محل اشتغال داوطلب را در هر نقطه كه صلاح باشد صادر و معين خواهد كرد. ماده سوم (منسوخه 05ˏ08ˏ1399) - اطباء و دواسازان و دندان سازان و قابله هاي اتباع خارجه قبل از ابن [اين] تاريخ در ايران اشتغال بمشاغل خود داشتهاند نيز مشمول اين قانون و دو نظامنامه مزبور خواهند بود ولي مدت مذكور در ماده يك در مورد آنها لازم الرعايه نخواهد بود. ماده چهارم (منسوخه 05ˏ03ˏ1332) - هر وقت هيئت وزراء عده اطباء و دواسازان و دندان سازان و قابله هاي اتباع خارجه را در ايران كافي بداند وزارت معارف از رسيدگي بديپلم يا شهادت نامه آنان خودداري كرده و وزارت داخله جواز اشتغال نخواهد داد. ماده پنجم (منسوخه 05ˏ08ˏ1399) - علاوه بر ماليات جواز طبابت كه كليه اطباء و دندان سازها و قابله ها مي دهند از اطباء و جراحان خارجي مبلغ دو هزار ريال و از دواسازها و دندان سازها و قابله هاي خارجي مبلغ يك هزار ريال در موقع صدور جواز مذكور در ماده (2) اخذ خواهد شد. ماده ششم - وزارت معارف و وزارت داخله مامور اجراي اين قانون ميباشند. اين قانون كه مشتمل بر شش ماده است در جلسه هشتم شهريور ماه يكهزار و سيصد و دوازده شمسي بتصويب مجلس شوراي ملي رسيد. رئيس مجلس شوراي ملي - دادگر