اصل مسؤوليت 1 -27 – نگهدارنده يا استفاده كننده قبلي مشمول اين قرارداد مسؤول خسارتي خواهد بود كه واگن ايجاد مي نمايد، وقتي كه بتوان نشان داد كه خرابي ايجاد كرده است. چنانچه شركت راه آهني استفاده كننده مقصر نباشد، طرف مسؤول بايد شركت راه آهني استفاده كننده را در قبال دعاوي هر شخص ثالثي مصون بدارد. 2 -27 – چنانچه شركت راه آهني استفاده كننده تا حدودي مقصر باشد، غرامت بايد توسط هر يك از طرفين به تناسب سهم خود در اين مسؤوليت تعيين شود. 3 -27- وقتي كه شخص ثالثي به طور كامل يا تا حدودي در ايجاد خسارت مقصر باشد، طرفين قرارداد اصولاً مي توانند از اين شخص ثالث دعواي غرامت براي خسارت وارده نمايند. 4 -27 – به منظور ساده نمودن و سرعت بخشيدن به روند امور در صورت بروز خسارات كم اهميت تر، شركت راه آهني استفاده كننده مي تواند در شرايط كلي فروش خود مبلغي را مقرر نمايد[1] كه در صورت وقوع خسارت تا (سقف) اين مبلغ، حتي چنانچه نگهدارنده يا استفاده كننده قبلي مقصر هم شناخته شود، از حقوق خود را در قبال آنها بگذرد. اين كار در مواردي كه تعمد يا قصور عمده اي از سوي نگهدارنده يا استفاده كننده قبلي وجود داشته، كاربرد نخواهد داشت. 5 -27- هر شركت راه آهني مي تواند پيشنهاد نمايد تا هر نگهدارنده اي را طبق مسؤوليت مدني خود بيمه نمايد.
6
27 – چنانچه مسؤوليت نگهدارنده در بندهاي (4 -27) و (5-27) پوشش داده نشده باشد، نگهدارنده بايد بيمه مطابق با قوانين داخلي خود را ارائه نمايد.