ماده 17

گذر 1 ـ هر طرف بنا به درخواست مقام هاي صلاحيتدار طرف ديگر، به گذر محكوم از طريق قلمرو خود به طرف ثالث يا از طرف ثالث به طرف ديگر كمك خواهد كرد. 2 ـ در مواقعي كه از حمل و نقل هوايي استفاده شود و هيچ گونه فرودي در قلمرو طرف گذر برنامه ريزي نشده باشد، نيازي به مجوز گذر نخواهد بود. 3 ـ در صورت فرود برنامه ريزي نشده در حمل و نقل هوايي، طرفي كه پرواز بر فراز قلمرو آن انجام مي شود، مي تواند به درخواست نمايندگان طرف ديگر كه محكوم را همراهي مي كنند، آن فرد را به مدت 72 ساعت قبل از دريافت درخواست حمل گذري طبق بند (1) اين ماده، در بازداشت نگه دارد. چنين درخواستي را مي توان از طريق ابزارهاي فني ارتباطي، از جمله دورنگار (تلگراف)، دورنويس (تلكس)، دوررونويس (تلفكس) و رايانامه ارسال كرد. چنانچه گذر در مدت ذكر شده انجام نشود، محكوم آزاد خواهد شد. 4 ـ هر طرف مي تواند از اجازه گذر امتناع كند، چنانچه: الف ) محكوم تبعه آن باشد؛ ب ) عملي كه حكم مجازات بر مبناي آن صادر شده است به موجب قوانين داخلي آن جرم كيفري در آن كشور محسوب نشود؛ پ ) مغاير با قوانين داخلي آن باشد.