قاعده اختصاصيت 1 ـ هر شخص كه به موجب اين معاهده به قلمرو طرف درخواستكننده برگردانده ميشود، در مدت مقرر در بند (2) اين ماده، جز در موارد مذكور در زير، در قلمرو طرف درخواست كننده براي هر جرمي يا در مورد هر جرمي كه قبل از تاريخ بازگرداندن به آن قلمرو مرتكب شده مورد تحقيق قرار نخواهد گرفت:
الف
جرمي كه به خاطر آن وي بازگردانده شده است.
ب
هر جرم كوچكتري كه در اثر حقايقي كه براي بازگرداندن شخص به اثبات رسيده كشف ميشود غير از جرمي كه در رابطه با آن، قانوناً حكم بازگرداندن نميتوان صارد كرد، يا
پ
هر جرم ديگـري كه طرف درخواستشونده با پيگيري آن موافقت كند غير از جرمي كه در رابطه با آن قانوناً حكم بازگرداندن نميتوان صادر كرد يا در واقع صادر نميشود. 2 ـ دوره مورد اشاره در بند (1) اين ماده، از روز ورود شخص به قلمرو طرف درخواسـتكننده يا از تاريخ بازگـرداندن او به موجب اين معاهده آغاز ميشود و سي روز پس از اولين روزي كه او فرصت ترك قلمرو طرف درخواستكننده را داشته، پايان مييابد. 3 ـ مقررات بند (1) اين ماده در مورد جرائمي كه پس از بازگشت شخص به موجب اين معاهده، انجام ميگيرد يا موضوعات ناشي از اين جرائم اعمال نميگردد. 4 ـ شخص به كشور ثالث استرداد مجدد نخواهد شد مگر در مواردي كه او در حالي كه فرصت داشته، قلمرو طرفي را كه او به آن تحويل شده ترك كند، ظرف سي روز از تاريخ آزادشدن نهائي، ترك نكرده يا پس از ترك قلمرو آن طرف، به آن بازگشته باشد.