بازداشت موقت 1 ـ در موارد فوري ميتوان شخصي را كه مورد تقاضاي استرداد است به طور موقت با تقاضاي مقام ذيصلاح طرف درخواستكننده قبل از دريافت تقاضاي استرداد و مدارك مصرحه در ماده (6) اين موافقتنامه بازداشت كرد. چنين تقاضايي را ميتوان بوسيله دورنگار يا از طريق دفتر مركزي ملي سازمان پليس جنايي بينالمللي (اينترپل) يا از طريق ساير مجاري مورد توافق مقامات ذيصلاح طرفين ارسال نمود. 2 ـ تقاضاي مذكور بايد حاوي اطلاعات مذكور در بند (1) ماده (6) اين موافقتنامه باشد، با تصريح بر وجود قرار بازداشت صادرشده توسط مقام ذيصلاح طرف درخواستكننده يا حكمي كه لازمالاجراء شده و با اشاره به اين كه تقاضاي رسمي استرداد شخص خواسته شده متعاقباً ارائه خواهد شد. 3 ـ طرف درخواستشونده بدون تأخير طرف درخواستكننده را از نتيجه رسيدگي به تقاضا مطلع خواهد نمود. 4 ـ كسي كه به طور موقت بازداشت شده است در صورت عدم دريافت درخواست استرداد در مدت سيروز پس از بازداشت توسط مقام ذيصلاح طرف درخواستشونده، آزاد خواهد شد. اين مدت در صورتي كه قبل از پايان آن تقاضائي از مقام ذيصلاح طرف درخواستكننده دريافت شود، به مدت پانزدهروز قابل تمديد ميباشد. 5 ـ پايان زمان ذكر شده در بند (4) اين ماده مانع از استرداد شخص در صورتي كه تقاضاي استرداد او متعاقباً دريافت شود، نميباشد.
ماده 10
از قانون موافقتنامه استرداد مجرمين بين جمهوري اسلامي ايران و امارات متحده عربي — مصوب 1389/09/30