ماده ۱۴

درآمد حاصل از استخدام ۱ ـ با رعايت مقررات مواد (۱۵)، (۱۷) و (۱۸)، حقوق، مزد و سايرحق‌الزحمه‌هاي مشابه‌اي كه مقيم يك دولت متعاهد بابت استخدام دريافت مي‌دارد فقط مشمول ماليات همان دولت مي‌باشد مگر آنكه اشتغال در دولت متعاهد ديگر انجام شود كه در اين‌صورت حق الزحمه حاصل از آن مي تواند مشمول ماليات آن دولت ديگر ‌شود. ۲ ـ علي‌رغم مقررات بند (۱)، حق الزحمه مقيم يك دولت متعاهد بابت استخدامي كه در دولت متعاهد ديگر انجام‌شده فقط مشمول ماليات دولت نخست خواهد بود مشروط بر آنكه كليه شرايط زير محقق شده باشد: الف : جمع مدتي كه دريافت‌كننده در يك يا چند دوره در دولت ديگر در استخدام بوده است از يكصد و هشتاد و سه روز در هر دوره دوازده‌ ماهه‌اي كه در سال مالي مربوط شروع يا خاتمه مي يابد تجاوز نكند، و ب : حق الزحمه توسط يا از طرف كارفرمايي كه مقيم دولت ديگر نيست پرداخت شود، و پ : پرداخت حق الزحمه بر عهده مقر دائمي نباشد كه كارفرما در دولت ديگر دارد. ۳ ـ در محاسبه دوره هاي مذكور در جزء (الف) بند (۲)، روزهاي زير محاسبه خواهد شد: الف : تمامي روزهاي حضور فيزيكي از جمله روزهاي ورود و عزيمت، و ب : روزهايي كه خارج از دولت محل فعاليت گذرانده شده است، مثل تعطيلات آخر هفته، تعطيلات ملي، تعطيلات رسمي و سفرهاي شغلي مرتبط با استخدام دريافت‌كننده در آن دولت، كه پس از آن، فعاليت در قلمروي آن دولت از سر گرفته شده است. ۴ ـ اصطلاح «كارفرما» مذكور در جزء (ب) بند (۲) به معناي شخصي است كه نسبت به كار توليدي محق‌بوده و مسؤوليت و خطر مرتبط با انجام كار را بر عهده دارد. ۵ ـ علي‌رغم مقررات يادشده دراين ماده، حق الزحمه حاصل بابت اشتغال در كشتي، وسائط نقليه هوايي يا جاده‌اي يا ريلي مورد استفاده در حمل و نقل بين‌المللي توسط مؤسسه يك دولت متعاهد فقط مشمول ماليات آن دولت متعاهد خواهد بود.