تعاريف از نظر اين موافقتنامه معاني اصطلاحات به كار رفته به شرح زير است: ۱ ـ اصطلاح «سرمايه گذاري» عبارت از هر نوع مال و دارايي از جمله موارد زير است كه توسط سرمايه گذاران يك طرف در قلمرو و طبق قوانين و مقررات طرف ديگر (كه از اين پس طرف سرمايه پذير خوانده مي شود) به كار گرفته شود:
الف
اموال منقول و غيرمنقول و نيز حقوق مربوط به آنها.
ب
سهام يا هر نوع مشاركت در شركت ها.
پ
منافع، عايدات، پول و يا هرگونه مطالبات قابل وصول
ت
حقوق مالكيت معنوي و صنعتي از قبيل حق اختراع، حق اختراع با مدت محدود، طرح ها يا نمونه هاي صنعتي، علائم و اسامي تجاري و دانش فني.
ث
حق اكتشاف، استخراج يا بهره برداري از منابع طبيعي. ۲ ـ اصطلاح «سرمايه گذاران» عبارت از اشخاص زير است كه در چهارچوب اين موافقتنامه در قلمرو طرف ديگر سرمايه گذاري كنند:
الف
اشخاص حقيقي كه به موجب قوانين و مقررات هر يك از طرف ها اتباع آن طرف به شمار آيند و تابعيت طرف ديگر را دارا نباشند.
ب
اشخاص حقوقي هر يك از طرف ها كه به موجب قوانين و مقررات همان طرف تأسيس شده و مركز اداره يا مركز اصلي فعاليتهاي اقتصادي آنها در قلمرو طرف مزبور قرار داشته باشد. ۳ ـ اصطلاح «عوايد» به معني وجوهي است كه به طور قانوني از سرمايه گذاري حاصل شده باشد از جمله سود حاصل از سرمايه گذاري، سود سهام، كارمزد و حق الامتياز. ۴ ـ اصطلاح «قلمرو»:
الف
در مورد جمهوري اسلامي ايران به معني مناطقي است كه تحت حاكميت يا صلاحيت آن قرار دارد و شامل مناطق دريايي مربوط آن نيز مي شود.
ب
در مورد جمهوري نيكاراگوئه به معني قلمرو جمهوري نيكاراگوئه بر اساس قانون ملي آن و حقوق بين الملل مي باشد.