تعاريف از نظر اين كنوانسيون: 1 - اصطلاح «ميراث فرهنگي ناملموس» به رسوم، نمايشها، اصطلاحات، دانش، مهارتها - و نيز وسائل، اشياء، مصنوعات دستي و فضاهاي فرهنگي مرتبط با آنها - اطلاق ميشود كه جوامع، گروهها و در برخي موارد افراد، آنها را به عنوان بخشي از ميراث فرهنگي خود ميشناسند. اين ميراث فرهنگي ناملموس كه از نسلي به نسل ديگر منتقل ميشود، همواره توسط جوامع و گروهها در پاسخ به محيط، طبيعت و تاريخ آنها مجددا خلق ميشود و حس هويت و استمرار را براي ايشان به ارمغان ميآورد و بدين ترتيب احترام به تنوع فرهنگي و خلاقيت بشري را ترويج ميكند. در اين كنوانسيون، تنها به آن قسم از ميراث فرهنگي ناملموس توجه ميشود كه با اسناد بينالمللي حقوق بشر موجود و نيز با ضرورت احترام متقابل ميان جوامع، گروهها و افراد و لزوم توسعه پايدار منطبق باشد. 2 - «ميراث فرهنگي ناملموس»، آنگونه كه در بند (1) فوق تعريف شده است، از جمله در عرصههاي زير نمودار ميشود:
الف
سنتها و اصطلاحات شفاهي از جمله زبان كه محملي براي ميراث فرهنگي ناملموس به شمار ميرود؛
ب
هنرهاي نمايشي؛
ج
رسوم اجتماعي، آئينها و جشنوارهها؛
د
دانش و رسوم مربوط به طبيعت و كيهان؛
ه
مهارت در هنرهاي دستي سنتي. 3 - اصطلاح «حراست» به اقداماتي با هدف تضمين دوام ميراث فرهنگي ناملموس از جمله شناسايي، مستند سازي، تحقيق، حفظ، حمايت، ترويج، ارتقاء، انتقال به ويژه از طريق آموزش رسمي و غير رسمي و نيز احياء جنبههاي مختلف اين ميراث اطلاق ميشود. 4 - اصطلاح «دولتهاي عضو» به دولتهايي اطلاق ميشود كه نسبت به اين كنوانسيون متعهد گرديدهاند و اين كنوانسيون در ميان آنها لازمالاجراء است. 5 - اين كنوانسيون در مورد سرزمينهاي موضوع ماده (33) كه طبق شرايط مقرر در همان ماده، متعاهد اين كنوانسيون ميشوند با اعمال تغييرات لازم اعمال ميشود. اصطلاح دولتهاي عضو نيز تا همان حد اشاره به سرزمينهاي مزبور دارد.