در موارد زير مدعي عليه مي تواند فقط ضمن اولين پاسخ نسبت بماهيت دعوي هر ايرادي كه دارد بكند:
1
وقتي كه دادگاه صلاحيت ذاتي نداشته باشد. صلاحيت دادگاه شهرستان نسبت بدادگاه استان و بالعكس و دادگاههاي دادگستري نسبت بمراجع غيردادگستري صلاحيت ذاتي است.
2
در موردي كه دعوي از جهت صلاحيت نسبي راجع بدادگاه ديگري است.
3
در موردي كه دعوي بين همان اشخاص در همان دادگاه و يا دادگاه ديگري كه از حيث درجه با آن دادگاه مساوي است قبلا اقامه شده و تحت رسيدگي است و يا اگر همان دعوي نيست دعوائي است كه با ادعاي مدعي ارتباط كامل دارد.
4
در صورتيكه دعوي مشمول مرور زمان باشد.
5
در صورتي كه مدعي اهليت قانوني براي اقامه دعوي نداشته باشد از قبيل صغير و غيررشيد و مجنون و يا كسي كه ممنوع از تصرف در اموال خود در نتيجه حكم ورشكستگي باشد.
6
وقتي كه ادعا متوجه شخص مدعي عليه نباشد.
7
هرگاه كسي بعنوان نمايندگي اقامه دعوي كرده از قبيل وكالت يا ولايت يا قيمومت و سمت او محرز نباشد.
8
وقتيكه دعواي طرح شده سابقاً بين همان اشخاص يا اشخاصي كه اصحاب دعوي قائم مقام آنها هستند رسيدگي و نسبت بآن حكم صادر شده باشد.