اصول برنامهريزي آموزشهاي علمي - كاربردي و هدايت پژوهشهاي وابسته به آن عبارت است از:
الف
به كاربردن نظريههاي علمي و مكتسبات فني در جهت رشد تواناييهاي عملي.
ب
برقراري پيوند و هماهنگي ميان آموزش و پژوهش كاربردي و نيازهاي شغلي.
ج
انعطاف پذير كردن برنامههاي آموزشي و پژوهشي كاربردي به تناسب تحولات علوم و فنون.
د
آمادهسازي و تربيت تدريجي و مستمر افراد براي اشتغال آنها در حيطة شغلي خاص يا طيفي از مشاغل همگون. هـ: طراحي اين آموزشها به نحوي كه فارغ التحصيلان هر يك از مراحل و مقاطع مختلف، داراي كارايي لازم براي اشتغال باشند وامكان بازگشت به آموزش يا ادامه آن براي آنها فراهم باشد.
و
كارآموزي و كسب مهارتهاي شغلي با برنامهريزي هماهنگ.
ز
توجه به تناسب و هماهنگي بين دانش و مهارت در هر دوره و در هر سطح و پيوستگي و انسجام بين مقاطع در دورههاي مختلف.
ح
قرارگرفتن آموزشهاي كاربردي به عنوان يكي از شروط اصلي ارتقاء شغلي درمشاغل تخصصي و به تناسب آن متحول كردن نظام اشتغال و دستمزد.