مقدمه و تعريف در پرتو پيروزي انقلاب شكوهمند اسلامي ايران، بار ديگر دين و معرفت ديني به ويژه تعاليم متعالي اسلامي، به عنوان فكر و فرهنگ مترقي و نجات بخش آدمي، در عرصه ي حيات انسان معاصر ظاهر شد. تجديد حيات تعاليم و حياني و ارزش هاي اسلامي از سويي سبب بيداري و خودباوري ملت هاي مسلمان و احياي روح ستم ستيزي در آنان شد و از ديگر سو باعث نمايان تر شدن سست پايگي مسلك ها و مكاتب بشري و نظام هاي مبتني بر آنها گشت. بايستگي تحقيقات دقيق و منسجم، نظريه پروري و نوآوري پيرامون زيرساخت هاي انديشه ي ديني و نـظامات اجتـماعي مبتني بر آن و ضرورت پرداخت علمي و روزآمد به حوادث واقعه ي فكري، به فراخور شرايط كنوني و درخور اين رستخيز عظيم و نيز لزوم آسيب شناسي در حوزه ي فرهنگ ملي و باورداشت هاي رايج ديني، به منظور زدودن پيرايه هاي موهوم و موهون از ساحت قدسي دين و تبيين و عرضه ي صحيح و دفاع معقول از انديشه ي ديني و صيانت از هويت فرهنگي و سلامت فكري اقشار تحصيل كرده و نسل جوان كشور، تأسيس نهاد علمي پژوهشي و آموزشي، دانشگاهي و حوزوي ممحض و كارآمدي را فرض مي نمود. بر اين اساس پژوهشگاه فرهنگ و انديشه ي اسلامي به عنوان يك نهاد علمي ـ فكري كه در مواد بعدي اين اساسنامه به اختصار «پژوهشگاه» ناميده مي شود، حسب الامر و بر اساس نظر رهبر فرهيخته ي انقلاب اسلامي آيت الله العظمي خامنه اي (مدظله العالي) و با تلاش هاي فراوان حجت الاسلام و المسلمين علي اكبر رشاد در سال ۱۳۷۳ تأسيس شده است.
ماده 1
از اساسنامه پژوهشگاه فرهنگ و انديشه اسلامي — مصوب 1392/02/03