اصول و مباني روشهاي اجرايي گسترش فرهنگ عفاف

متن

اصول و مباني و روشهاي اجرايي گسترش فرهنگ عفاف (مصوب جلسات410،411،412 ، 413 ، مورخ 4/6/76 ،2/10/76 ، 16/10/76 ، 14/11/76شوراي عالي انقلاب فرهنگي) مصوب 1376,11,14 با اصلاحات و الحاقات بعدي اصول و مباني روشهاي اجرايي در مسألة گسترش فرهنگ عفاف و حجاب براي آنكه روشهاي اجرائي دستگاههاي مختلف در اهتمام به تقويت عفاف و حجاب، منطقي و جامع و هماهنگ و تابع يك سلسله اصول و مباني باشد. به اين اصول و مباني فهرست وار اشاره ميشود: 1 -عفاف و حجاب از نتايج و مظاهر ايمان و تقوي است. بنابراين براي تقويت آن بايد در درجة اول به تحكيم ايمان و تقويت باورهاي ديني افراد جامعه كه در حكم روح و ريشة اخلاق و رفتار آنان است، توجه شود. 2 -در توسعة فرهنگ عفاف و حجاب، لازم است به تحكيم ارزشها و مفاهيم اخلاقي خاصي از قبيل شرم و حيا و آزرم و غيرت كه با عفاف و حجاب رابطه نزديك و بيواسطه دارند و خود از ثمرات ايمان و تقوي محسوب ميشوند و نيز به آموزش احكام شرعي مربوط به عفاف و حجاب و آموزش صحيح رفتار زن و مرد با يكديگر در جامعه و خانواده توجه كافي مبذول شود. 3 -توضيح و تبيين دائمي فلسفه و فوائد عفاف و حجاب در زندگي فردي و اجتماعي و بيان آثار و نتايج سوءعدم رعايت عفاف و بيحجابي براي درك حقيقت عقلاني و منطقي عفاف و حجاب امري ضروري است. 4 -عفاف و حجاب يك امر تربيتي خانواده است و تربيت خانوادگي در تثبيت فرهنگ عفاف و حجاب در انديشه و روح افراد، نقش اصلي و عمده را ايفا ميكند. 5 -لازم است توجه عموم افراد، خصوصاً جوانان به نقش عفاف و حجاب در ايجاد هويت فرهنگي و ملي مستقل براي كشور و ملت و همچنين به آثار مثبت سياسي اين استقلال جلب و مقاصد دشمنان در ترويج فرهنگ برهنگي كه خود يكي از راههاي تهاجم فرهنگي است با ذكر شواهد و نمونههاي تاريخي تشريح شود. 6 -ضروري است به ريشهها و زمينههاي اجتماعي و اقتصادي ضعف عفاف و حجاب از قبيل روحية اشرافيگري و تجملپرستي از يك سو و فقر و استيصال مادي از سوي ديگر و نيز دشواريهاي موجود بر سر راه ازدواج شرعي و قانوني و تشكيل خانواده توجه شود و با مبارزه و مقابله با اين ريشهها و انگيزهها موجبات ترويج و توسعه عفاف و حجاب فراهم شود. 7 -در توسعه و ترويج عفاف و حجاب بايد بر فعاليتهاي فرهنگي، آموزشي و تبليغي تأكيد شده سعي شود فضاي اجتماعي و فرهنگي جامعه و محيط به نحوي ساخته شود كه افراد به صورتي طبيعي در آن فضا به رعايت عفاف و حجاب رغبت نمايند و بدان عادت كنند و از كارهايي كه موجب بدبيني نسبت به اسلام و نظام اسلامي گردد پرهيز شود. 8 -در توسعه و ترويج فرهنگ عفاف و حجاب نبايد تنها زنان، مخاطب قرار گيرند و نقش و مسؤوليت مردان فراموش شود بلكه بايد عفاف و حجاب به عنوان امري كه به هر دو جنس زن و مرد مربوط ميشود، تلقي شود. 9 -لازم است در معرفي اسوهها و الگوها در جامعه، به عفاف و حجاب به عنوان يك ارزش، عنايت كافي شود و در تبليغات و نيز در آثار ادبي و هنري شأن و منزلت انساني زنان و ارزش حجاب مورد توجه قرار گيرد. 10 -تبليغ عفاف و حجاب بايد چنان باشد كه خود موجب بدآموزي و اشاعه فحشا نشود و دراين امر، ميبايد مقتضيات سني، روحي و فرهنگي مخاطبان موردتوجه قرار گيرد. 11 -در توسعه فرهنگ عفاف و حجاب لازم است ميان فعاليتهاي فرهنگي، ارشادي و اجرايي، همسويي و هماهنگي وجود داشته باشد و برنامهها و اقدامات انجامشده بصورتي مستمر مورد نظارت و ارزيابي قرار گيرد. 12 -در تبليغ و ترويج عفاف و حجاب بايد بيشتر به جنبههاي مثبت تكيه شود و شيوهها و طرز بيان دوستانه و مؤدبانه به كار گرفته شود و واكنش نسبت به عدم رعايت عفاف و بيحجابي بايد تابع مقررات و محدود به حدود قانون باشد و از برخوردهاي خشن و اهانتآميز خودداري شود. 13 -مديران و مسؤولان بايد از آگاهي و حساسيت لازم نسبت به مسأله عفاف و حجاب برخوردار باشند و مخصوصاً بايد به آموزش صحيح مجريان تبليغ و پاسداري از عفاف و حجاب اولويت داده شود. 14 -در شهرسازي و معماري بايد فرهنگ عفاف و حجاب مدّ نظر قرار گيرد و محيط كار و نوع برنامهها و استفاده از وسايل و امكانات به نحوي نباشد كه خود موجب اختلاط نامناسب زن و مرد شود. 15 -در ترويج فرهنگ عفاف و حجاب بايد به نوع كار و شرايط مقتضيات محيط زندگي و خصوصيات اقليمي و سنتها و آداب محلي و منطقهاي مربوط به لباس و پوشش، با رعايت اصل حكم فقهي حجاب توجه شود و ضمن قائل شدن حرمت و احترام براي چادر به عنوان كاملترين و رايجترين نوع حجاب و تشويق آن به دور از افراط و تفريط، از الزام همگان به استفاده از يك نوع، رنگ و شكل خاص خودداري شود. (مراكز اداري، آموزشي و درماني تابع ضوابط خاص خود ميباشند). 16 -به موازات اهتمام نسبت به عفاف و حجاب و تبليغ و ترويج آن بايد تدابيري اتخاذ شود تا چادر و انواع لباسهايي كه استفاده از آنها لازمه رعايت عفاف و حجاب است به آساني و با هزينهاي معقول و منطقي قابل تأمين باشد. اين اصول در 16بند در جلسة 413 مورخ 76/11/14 شورايعالي انقلاب فرهنگي به تصويب نهايي رسيد. رئيس جمهور و رئيس شوراي عالي انقلاب فرهنگي _ سيد محمد خاتمي