(منسوخه 05ˏ08ˏ1399) مراد از خدمت تمام وقت در اين قانون عبارتست از خدمت اشخاصي كه منحصرا در دانشگاه بامر تدريس و تحقيق و تتبع و يا درمان بيماران ميپردازند و حق اشتغال در خارج از دانشگاه اعم از مؤسسات دولتي و ملي و پرداخت بمشاغل آزاد را ندارند.
تبصره 1
- مؤسسات دولتي يا ملي براي امور فني يا تخصصي ميتوانند از دانشگاه استمداد نمايند رئيس دانشگاه باستادان يا دانشياراني كه در موضوع مربوط تخصص دارند ماموريت ميدهد كه امر مربوط را انجام دهند از كارمزدي كه در مقابل امر مربوط بدانشگاه پرداخته ميشود حق الزحمه مناسب باستادان يا دانشياراني كه متصدي انجام آن امر بوده اند پرداخته ميشود.
تبصره 2
(منسوخه 05ˏ08ˏ1399) استادان تمام وقت باليني يا درماني دانشكده پزشكي و دندانپزشكي ميتوانند فقط در بيمارستانها و درمانگاههاي دانشكده هاي پزشكي و دندانپزشكي در جلسه مشاوره براي بيماران خصوصي شركت كرده و حق مشاوره دريافت دارند و يا براي درمان عده اي را كه از عشر تعداد تختخواب بخش مربوط بخود تجاوز نكند بستري كنند. حق الزحمه دريافتي از بيماران خصوصي پس از كسر مخارج باستادان معالج پرداخته خواهد شد.
تبصره 3
چنانچه استاديار و دانشيار و استاد تمام وقت در خارج از دانشگاه اعم از مؤسسات دولتي و ملي قبول خدمت نايد يا بمشاغل آزاد بپردازد بدستور رئيس دانشگاه دادگاه اداري مطابق ماده 17- اصلاح شده قانون تاسيس دانشگاه براي رسيدگي تشكيل ميشود و چنانچه تخلف او در دادگاه ثابت شود بانفصال از خدمت دانشگاه محكوم خواهد شد.
تبصره 4
استادياران و دانشياران و استادان و تمام وقت در صورتيكه مشاغل سياسي از قبيل وزارت يا سفارت و يا استانداري و با معاونت نخست وزير و وزارتخانه ها و نمايندگي مجلسين را بپذيرند بدون احتياج بانجام تشريفات مقرر در تبصره 3 بخودي خود مستعفي شناخته خواهند شد. رئيسس دانشگاه مكلف است براي انتخاب جانشين آنان اقدام نمايد بازگشت اين عده بخدمت دانشگاه پس از رفع مانع براي اشتغال بامر تدريس در رشته مربوطه احتياج طبق مقررات مقدور خواهد بود.
تبصره 5
دانشياران و استادان غيرتمام وقت در مورد مشاغل سياسي مشمول مقررات تبصره 4 اين ماده بوده و در مورد مشاغل ديگر اعم از دولتي و ملي اشتغال آنها فقط با تصويب شوراي دانشگاه مقدور خواهد بود.