كارگر از لحاظ اين قانون كسي است كه بدستور كارفرما در مقابل دريافت مزد (دستمزد يا كارمزد) كار ميكند دستمزد عبارت از وجهي است كه در مقابل ساعات كار و كارمزد عبارت است از مبلغي است كه در مقابل محصول كار روزانه بكارگر تأديه ميشود. كارفرما هر شخص حقوقي يا حقيقي است كه كارگاهيرا كه كارگر در آن مشغول است بكار بياندازد. كارگاه عبارت است از اماكن و مؤسسات صنعتي و معدني و ساختماني و بازرگاني و باربري و مؤسسات صنعتي كشاورزي و امثال آن.
تبصره 1
كارگاههائيكه مشمول اين قانون خواهند بود بوسيله وزارت كار تشخيص و با تصويب شوراي عالي كار تعيين ميگردد.
تبصره 2
دولت مكلف است براي كارگران كشاورزي در ظرف ششماه قانون مخصوصي تهيه و تقديم مجلس شورايملي نمايد .
تبصره 3
كارگران و صاحبان حرف كه تبعه خارجه باشند در صورت مجاز بودن اقامت در ايران وقتي ميتوانند بكار مشغول شوند كه داراي پروانه كافي باشند و اين پروانه از طرف وزارت كار با آئيننامه مربوطه براي متخصصين و حرفه مخصوصي صادر خواهد شد . مدت كار - تعطيل و مرخصي