تعيين مسئوليت بين ادارات
1
تا زمانيكه عكس قضيه ثابت نشده باشد مسئوليت فقدان يك مرسوله سفارشي متوجه آن اداره است كه مرسوله را بدون اينكه اعتراضي كرده باشد دريافت داشته و با آنكه تمام وسائل قانوني را براي تحقيق حائز بوده است نتواند ثابت كند كه مرسوله به گيرنده تسليم شده و يا در صورت اقتضاء آنرا به اداره بعدي خود ارسال داشته است.
2
در موارد ذيل اداره واسطه يا گيرنده با توجه به مقررات بند 3 از هر گونه مسئوليت مبرا است مگر آنكه عكس قضيه ثابت شود: الف - موقعيكه اداره مربوطه مقررات مربوط به مواد 34 قرارداد را مرئي داشته و نيز بند 2 ماده 162 و بند 4 مادۂ 163 آئيننامه را مورد توجه قرار داده باشند.
ب
در صورتيكه بتواند ثابت نمايد كه مطالبه نامه بعد از معدوم شدن اسناد سرويس كه مربوط بمرسوله مورد تحقيق ميباشد به آن رسيده و مدتيكه براي محفوظ نگاه داشتن اسناد بموجب مادۂ 119 آئيننامه پيشبيني شده مقتضي گرديده است ولي اين قيد بحقوق شخص مطالبه كننده لطمه وارد نخواهد ساخت.
3
بهر جهت هر گاه مرسوله در طي حمل و نقل مفقود شده باشد و نتوان تعيين كرد فقدان آن در خاك يا سرويس كدام يك از كشورها اتفاق افتادهاست ادارات مربوطه خسارت وارده را بطور تساوي متحمل خواهند شد.
4
هر گاه يك مرسوله سفارشي در حين وقايع اضطراري مفقود شود اداره كشوري كه فقدان در خاك يا سرويس آن واقع شده است در صورتي در مقابل اداره فرستنده مسئول خواهد بود كه هر دو كشور جبران خسارت وارده در موقع اضطراري را با هم بعهده گرفته باشد.
5
حقوق گمركي و ساير حقوقيكه الغاء آنها صورت نگرفته است بعهده اداراتيكه مسئول فقدان هستند قرار خواهد گرفت.
6
ادارهاي كه غرامت را تأديه نموده است براي هر گونه اقدامي كه بر عليه گيرنده يا فرستنده و يا اشخاص ثالثي احتمالا بايد معمول گردد بميزان مبلغغرامتي كه پرداخت نموده مجاز بوده و بمنزله گيرنده اصلي غرامت خواهد بود.