انتقال بازداشتيان همواره با اصول انسانيت صورت خواهد گرفت و بطور كلي با راهآهن يا با وسائط نقليه ديگر به كيفياتي كه لااقل نظيركيفيات حمل و نقل نيروهاي دولت بازداشتكننده باشد انجام خواهد شد. چنانچه استثنائاً بنا شود كه انتقال بازداشتيان پياده صورت گيرد اينكار فقط درصورتي ممكن خواهد بود كه وضع مزاجي آنان اجاره دهد و در هر حال نبايد خستگي فوقالعاده به بازداشتيان تحميل گردد. دولت بازداشتكننده در حين انتقال بازداشتيان آب مشروب و اغذيه كه از حيث كم و كيف و تنوع براي حفظ سلامت آنان كافي باشد و همچنين ملبوس و پناهگاههاي متناسب و پرستاريهاي طبي لازم را براي آنان تهيه خواهد كرد. بعلاوه همه گونه احتياجات مفيد بعمل خواهد آورد كه امنيت آنها درحين انتقال تأمين شود و قبل از حركت صورت كامل بازداشتيان انتقالي را تنظيم خواهد نمود. بازداشتيان بيمار و زخمدار و عليل و زنان تازه زا را مادام كه سلامت مزاجشان ممكن است بر اثر مسافرت بخطر افتد انتقال نخواهد يافت مگر آنكه امنيت آنها قوياً انتقالشان را ايجاب كند. در صورتيكه جبهة جنگ بيك محل بازداشت نزديك شود بازداشتيان آن محل فقط در صورتي ممكن است بجاي ديگر انتقال يابند كه انتقال آنان درشرايط امنيت كافي امكانپذير باشد يا آنكه خطر اقامت آنان در محل بيشتر از مخاطرات انتقال باشد. دولت بازداشتكننده هنگاميكه تصميم به انتقال بازداشتيان ميگيرد بايد منافع آنان را در نظر گيرد منجمله از اين حيث كه مشكلات بازگشت آنان بهميهن يا اعادة آنان به اقامتگاهشان فزوني نيايد.
ماده 127
از قانون اجازه الحاق دولت ايران به قراردادهاي معروف به قرارداد ژنو — مصوب 1334/09/30