اشخاص مورد حمايت را نميتوان بدولتي كه عضو اين قرارداد نباشد منتقل ساخت. اين وضع مانع اعاده اشخاص مورد حمايت بميهن خود يا مانع بازگشت آنها بكشور اقامتگاه خود پس از ختم جنگ نخواهد بود. دولت بازداشتكننده نميتواند اشخاص مورد حمايت را بيك دولت عضو قرارداد انتقال دهد مگر پس از آنكه اطمينان حاصل كند كه دولت مزبورقادر و مايل باجراي اين قرارداد ميباشد. وقتيكه اشخاص مورد حمايت بدينطريق انتقال يافتند مسئوليت اجراي اين قرارداد در تمام مدتيكه اشخاص مذكور بآن دولت سپردهاند برعهدۂ آن دولت خواهد بود. معهذا در صورتيكه دولت مزبور مقررات اين قرارداد را در هر مورد مهم اجرا ننمايد دولتي كه اشخاص مورد حمايت را منتقل ساخته بايد پس از وصول اخطار دولت حامي اقدامات مؤثري براي اصلاح وضع بعمل آورد يا اعادۂ اشخاص مورد حمايت را تقاضا كند. اين تقاضا بايد ايجاب شود. شخص مورد حمايت را در هيچ موردي نبايد بكشوري انتقال داد كه در آنجا بيم از آن داشته باشد كه بعلت افكار سياسي يا عقيدۂ مذهبي خود موردآزار قرار گيرد. مقررات اين ماده مانع از آن نخواهد بود كه اشخاص مورد حمايتي كه متهم به جنايات مربوط بحقوق عمومي شده باشند بموجب عهدنامههاي نفيبلد كه قبل از شروع مخاصمات منعقد شده باشد نفي بلد شوند.
ماده 45
از قانون اجازه الحاق دولت ايران به قراردادهاي معروف به قرارداد ژنو — مصوب 1334/09/30