اسيران جنگي را نميتوان توسط مقامات نظامي يا دادگاههاي دولت بازداشتكننده جز بمجازاتهائيكه براي همان اعمال مورد اتهام دربارهاعضاي نيروهاي مسلح همان دولت پيشبيني شده بمجازاتهاي ديگري محكوم ساخت. دادگاهها و مقامات دولت بازداشتكننده در موقع تعيين مجازات بايد اين نكته را بوسيعترين وجهي در نظر بگيرند كه چون متهم تبعۂ دولتبازداشتكننده نيست هيچگونه وظيفه وفاداري در قبال آندولت ندارد و اينكه در اختيار آن دولت است فقط بر اثر اوضاع و احوالي است كه خارج ازاختيار شخص او بوده است. دادگاهها و مقامات نامبرده مختار خواهند بود كه آزادانه مجازاتي را كه جهت تخلف اسير معين است تخفيف دهند و مكلف نخواهند بود حداقل مجازات معينه جهت تخلف مزبور را اجرا نمايند. هر گونه مجازات دستهجمعي براي اعمال انفرادي و هر گونه تنبيه بدني و هر گونه حبس در اماكني كه از روشنائي روز محروم باشد و بطور كلي هرگونه شكنجه و قساوت ممنوع است. از اين گذشته دولت بازداشتكننده نميتواند هيچ اسير جنگي را از درجۂ خود محروم سازد و يا از حمل علاماتآن ممانعت نمايد.
ماده 87
از قانون اجازه الحاق دولت ايران به قراردادهاي معروف به قرارداد ژنو — مصوب 1334/09/30