ماده 9 –
1
كشورهاي طرف كنوانسيون تضمين مينمايند كه كودكان عليرغم خواسته شان از والدين خود جدا نشوند، مگر در مواردي كه مقامات ذيصلاح مطابق قوانين و مقررات و منوط به بررسيهاي قضائي مصمم شوند كه اين جدائي به نفع كودك است. اينگونه تصميمات ممكن است در موارد خصوصي از قبيل سوء استفاده و يا بيتوجهي والدين از كودك و يا هنگام جدا شدن والدين ضرورت يابد و در اين صورت بايد در مورد محل اقامت كودك تصميمي اتخاذ شود.
2
در هر يك از مراحل دادرسي مربوط به پاراگراف اول ماده 9 بايد به تمام طرفهاي ذينفع فرصت داده شود در مراحل دادرسي شركت كرده و نظرات خود را ابراز كنند.
3
كشورهاي طرف كنوانسيون حق كودكي كه از يكي يا هر دو والدين جدا شده را مبني بر حفظ روابط شخصي و تماس مستقيم با والدين بطور منظم رعايت خواهند نمود مگر در موارديكه اين امر مغاير منافع كودك باشد.
4
هنگامي كه جدائي ناشي از اقدامات دولت از قبيل بازداشت، زنداني كردن، تبعيد، اخراج يا مرگ (منجمله مرگي كه در حين توقيف بودن شخص صادر شود) يكي يا هر دو والدين و يا كودك باشد، كشور طرف كنوانسيون بنا به درخواست، والدين يا كودك يا در صورت اقتضا يكي از اعضاي خانواده را در جريان اطلاعات ضروري در مورد اموال فرد غايب خانواده قرار خواهد داد، مگر در مواردي كه دادن اين گونه اطلاعات مضر به حال كودك باشد. كشورهاي طرف كنوانسيون همچنين تضمين خواهند نمود كه تسليم اين درخواست فينفسه عواقبي براي افراد مربوطه در پي نداشته باشد.