مشمولين خدمت وظيفه عمومي كه براي رسيدگي و يا اعزام جهت طي دوره ضرورت احضار مي شوند چنانچه در مهلت يا موعد مقرر خود را معرفي نكنند، همچنين مشموليني كه معافيت موقت دريافت داشته اند و پس از انقضاء مدت اعتبار، ظرف يك ماه براي تجديد رسيدگي خود را معرفي نكنند، غايب شناخته مي شوند، پس از معرفي يا دستگيري در صورتي كه طبق مقررات اين قانون قادر به خدمت و بلامانع تشخيص داده شوند به خدمت اعزام مي گردند و با آنان به ترتيب زير رفتار مي شود:
1
مشمولاني كه مدت غيبت اوليه آنان در زمان صلح تا سه ماه و در زمان جنگ تا پانزده روز باشد، سه ماه اضافه خدمت و چنانچه مدت غيبت اوليه آنان در زمان صلح بيشتر از سه ماه و در زمان جنگ بيش از پانزده روز باشد به شش ماه اضافه خدمت تنبيه مي گردند.
2
مشموليني كه مدت غيبت اوليه آنان در زمان صلح از يك سال و در زمان جنگ از دو ماه تجاوز نمايد، علاوه بر اعمال اضافه خدمت مذكور در بند (1)، فراري محسوب مي شوند و به مراجع صالح قضائي معرفي مي گردند.
تبصره 1
مشمولين غايبي كه به خدمت اعزام مي شوند در صورتي كه در حين خدمت، حسن اخلاق و رفتار و جديت در انجام وظيفه از خود نشان دهند، يا در عمليات جنگي ابراز شجاعت و فداكاري نمايند به طوري كه مراتب مورد گواهي فرماندهان و رؤساي ذي ربط باشد، برابر ضوابطي كه از سوي ستاد كل ابلاغ مي گردد با تصويب مقامات سرلشكري و يا همطراز در سازمان مربوط از انجام اضافه خدمت، يا بخشي از آن معاف مي گردند.
تبصره 2
مشموليني كه تا تصويب اين قانون غايب شناخته شده اند چنانچه در داخل كشور ظرف حداكثر شش ماه و آنهايي كه درخارج از كشور باشند، ظرف حداكثر يك سال خود را جهت انجام خدمت دوره ضرورت معرفي نمايند، مشمول تنبيهات اين قانون نمي شوند.
تبصره 3
رسيدگي به وضعيت مشموليني كه داراي عذر موجه براي غيبت خويش مي باشند برابر آيين نامه اي است كه پس از تأييد فرماندهي كل ابلاغ مي گردد.
تبصره 4
در مورد غيبت مشمولين دوره هاي احتياط و ذخيره برابر دستورالعملي كه در ستاد كل تهيه و پس از تأييد فرماندهي كل ابلاغ مي گردد، رفتار مي شود.