ماده 31 -
1
در دعاوي ناشي از حمل كالا برابر مقررات اين كنوانسيون خواهان ميتواند در هر دادگاه يا ديوان يكي از كشورهاي طرف اين كنوانسيون كه با توافقدو طرف تعيين شده باشد اقدام به دادخواهي كند علاوه بر آن ميتواند به دادگاههاي كشوري مراجعه نمايد كه: الف - محل اقامت رسمي يا مركز كار خوانده يا شعبه يا نمايندگي خوانده كه قرارداد حمل را امضا كرده است در آن كشور قرار گرفته باشد، يا
ب
محلي كه حملكننده، كالا را تحويل گرفته و يا محلي كه براي تحويل كالا تعيين شده در آن كشور قرار گرفته باشد. غير از كشورهاي مورد اشاره، خواهان در هيچ دادگاه يا ديوان ديگري نميتواند اقامه دعوا نمايد.
2
در مواردي كه نسبت به ادعايي كه در بند (1) اين ماده به آن اشاره شد دعوايي در دادگاه يا ديوان صلاحيتدار برابر مقررات بند ياد شده مطرح يا درمواردي كه نسبت به چنين ادعايي حكمي از طرف دادگاه يا ديوان صالحي صادر شده باشد دو طرف دعوا نميتوانند نسبت به همان ادعا در كشورديگري دعواي تازهاي مطرح كنند، مگر اينكه حكم دادگاه يا ديواني كه دعواي اوليه نزد آن مطرح شده در كشوري كه دعواي تازه در آن اقامه ميشود، قابل اجرا نباشد.
3
وقتي نسبت به دعوايي كه در بند (1) اين ماده به آن اشاره شد حكمي از يكي از دادگاهها يا ديوان كشورهاي طرف اين كنوانسيون صادر و در آنكشور قابل اجرا شود، اين حكم در هر كشور ديگر طرف كنوانسيون نيز بلافاصله پس از انجام تشريفات مقرر كشور پيش گفته لازمالاجرا خواهد بود. اينتشريفات نبايد رسيدگي مجدد نسبت به ماهيت موضوع را مجاز كند.
4
مقررات بند (3) اين ماده شامل احكام پس از محاكمه، احكام غيابي و احكام دادگاه مبني بر تاييد سازش دو طرف بوده ولي شامل احكام موقت وآراي خسارت علاوه بر هزينههايي كه خواهان در صورت رد تمام يا قسمتي از ادعايش ملزم به پرداخت آن است نميشود.
5
تضمين براي هزينه دادرسي در مورد اقدامات قانوني ناشي از حمل كالا تحت مقررات اين كنوانسيون از اتباع كشورهاي طرف كنوانسيون كه محلاقامت يا مركز كار آنها در يكي از كشورها باشد مطالبه نخواهد شد.