ماده ۱۴

حل اختلافات ۱ ـ اختلافاتي كه ممكن است درمورد كاربرد يا تفسير اين كنوانسيون پيش‌آيد بايد مطابق با مقررات مربوطه دراين كنوانسيون و طبق مقررات منشور‌سازمان ملل‌متحد حل شود. ۲ ـ هنگامي‌كه بين دو يا چند دولت عضو يا بين يك يا چند دولت عضو و سازمان، درمورد تعبير و يا كاربرد اين كنوانسيون اختلافي بوجود آيد،‌طرفهاي ذي‌نفع بايد از نظر حل سريع اختلاف ازطريق مذاكره يا ساير طرق صلح‌آميز انتخابي خود، شامل توسل به اركان مناسب اين كنوانسيون و با‌رضايت متقابل ارجاع مسأله به ديوان بين‌المللي دادگستري طبق اساسنامه ديوان با يكديگر مشاوره كنند. دولتهاي عضو درگير بايد از اقدامات انجام‌شده، شوراي اجرايي را مطلع سازند. ۳ ـ شوراي اجرايي مي‌تواند به حل اختلاف از هرطريق كه مناسب تشخيص دهد ازجمله پيشنهاد جميله خود، دعوت از دولتهاي درگير در مسأله جهت‌آغاز روند حل اختلاف به‌طريق مورد علاقه آن دولتها و توصيه محدوده زماني براي هر روش توافق شده كمك نمايد. ۴ ـ كنفرانس بايد مسايل مربوط به اختلافات مطرح شده به‌وسيله دولتهاي عضو يا آنچه را كه شوراي اجرايي در اين‌مورد به استحضارش رسانده‌بررسي نمايد. كنفرانس درصورت لزوم بايد ارگاني با وظايفي مرتبط با حل اين اختلافات مطابق با قسمت (ج) بند (۲۱) ماده (۸) ايجاد كرده يا مسأله را‌به اركان موجود واگذار نمايد. ۵ ـ كنفرانس و شوراي اجرايي به‌شرط تفويض اختيار ازسوي مجمع‌عمومي سازمان ملل‌متحد هريك به‌طور مجزا مختارند در مورد كليه مسايل‌حقوقي كه در حوزه فعاليتهاي سازمان قرار مي‌گيرد از ديوان بين‌المللي دادگستري تقاضاي راي مشورتي نمايند. براساس قسمت (‌الف) بند (۳۴) ماده(۸) و براي نيل به‌اين مقصود موافقتنامه‌اي بين سازمان ملل‌متحد و سازمان (‌كنوانسيون) بايد منعقد شود. ۶ ـ اين ماده به ماده (۹) يا مقررات مربوط به اقدامات بهبود وضعيت و حصول اطمينان از پايبندي به كنوانسيون ازجمله تحريمها خدشه‌اي وارد‌نمي‌سازد.