ماده 3
1
دارنده شي فرهنگي مسروقه، بايد آن را اعاده كند.
2
از نظر اين كنوانسيون شي فرهنگي كه طبق قانون كشوري كه حفاري در آن صورت گرفته به طريق غيرقانوني از زير خاك بيرون آورده شده يا بطور قانوني از زير خاك بيرون آورده شده ليكن به صورت غيرقانوني نگهداري ميشود، نيز مسروقه تلقي ميشود.
3
هر گونه ادعا براي استرداد ميبايست ظرف سه سال از زماني كه محل شي فرهنگي و هويت دارنده آن براي مدعي مسلم شده و در هر صورت ظرف مدت 50 سال از زمان سرقت اقامه شود.
4
البته، ادعا جهت اعاده اشياء فرهنگي كه بخشي از يك اثر تاريخي شناخته شده يا يك محل باستاني ميباشند يا به مجموعه عمومي تعلق دارند، بهغير از محدوديت زماني سه سالهاي كه از زمان اطلاع مدعي از محل شي فرهنگي و هويت دارنده آن وجود دارد، مشمول محدوديت زماني ديگري نميباشند.
5
عليرغم مفاد بند گذشته، هر يك از كشورهاي متعاهد ميتواند اعلام كند كه يك ادعا مشمول محدوديت زماني 75 ساله يا بيشتري است كه درقانون آن كشور پيشبيني شده است. ادعايي كه در ديگر كشور متعاهد براي استرداد يك شي فرهنگي كه از آثار تاريخي، محل باستاني و يا مجموعهعمومي در كشور متعاهد اعلام كننده برده شده مطرح ميشود نيز مشمول آن محدوديت زماني قرار ميگيرد.
6
اعلاميه مذكور در بند قبلي در زمان امضاء تنفيذ، پذيرش، تصويب يا الحاق صورت خواهد گرفت.
7
از نظر اين كنوانسيون «مجموعه عمومي» شامل تعدادي اشياء فرهنگي صورت برداري يا شناسائي شده است كه تحت مالكيت يكي از گروههاي زير است: الف - كشور متعاهد،
ب
دستگاه منطقهاي يا محلي كشور متعاهد،
ج
مؤسسه مذهبي در كشور متعاهد، يا د - مؤسسهاي كه ضرورتاً با هدفي فرهنگي، آموزشي يا علمي در كشور متعاهد تأسيس شده و در آن كشور به خدمت در جهت منافع عمومي شناختهشده است.
8
علاوه بر اين، ادعا جهت استرداد شيئي فرهنگي مقدس يا مهمي كه متعلق به يك قبيله يا بوميان يك كشور متعاهد ميباشد و به عنوان بخشي از مراسم سنتي يا مذهبي توسط آنها مورد استفاده قرار ميگيرد مشمول محدوديت زماني مربوط به مجموعههاي عمومي خواهد شد.