حل و فصل اختلافات
1
در صورت بروز اختلاف بين امضاء كنندگان، در مورد تفسير يا اجراي اين كنوانسيون، طرفهاي ذيربط مي بايستي از طريق مذاكره به حل و فصل آن مبادرت ورزند.
2
هرگاه طرفهاي ذيربط نتوانند از طريق مذاكره به حل و فصل اختلاف نائل آيند، مي توانند مشتركاً مساعي جميله و يا وساطت شخص ثالثي را تقاضا نمايند.
3
هنگام تصويب، پذيرش، تأييد يا الحاق اين كنوانسيون، يا هر زمان بعد از آن، يك دولت يا سازمان يكپارچه سازي اقتصادي منطقه اي مي تواند كتباً به مرجع امانت دار اعلام دارد كه در مورد اختلافي كه هنوز طبق بندهاي 1 و 2 فوق حل نشده است، يك و يا دو طريق اجباري حل و فصل اختلاف مشروحه در ذيل را خواهد پذيرفت:
الف
داوري طبق روش مصوب در اولين جلسه عادي كنفرانس امضاء كنندگان.
ب
تسليم اختلاف به ديوان بين المللي دادگستري.
4
هرگاه اعضاء كنوانسيون طبق بند 3 فوق اين روش و يا هر روش ديگري را نپذيرند، اختلاف حسب بند 5 به سازش ارجاع مي شود، مگر آنكه اعضاء به نحو ديگري توافق نمايند.
5
كميسيون سازش به درخواست يكي از طرفهاي اختلاف تشكيل مي گردد، كميسيون مركب خواهد بود از تعداد مساوي اعضاء تعيين شده از جانب هر يك از طرفهاي ذيربط و رئيس كميسيون مشتركاً به وسيله اعضاء منصوب هر طرف انتخاب خواهد گرديد. رأي كميسيون قطعي و توصيه آميز مي باشد و طرفها مي بايستي آنرا با حسن نيت مورد توجه قرار دهند.
6
مفاد اين ماده در مورد هر پروتكل ديگري قابل اجراء بوده مگر آنكه در پروتكل مربوط به نحو ديگر پيش بيني شده باشد.