1 - كشورهاي طرف قرارداد بايد تا حد امكان اختلاف نظرهائي را كه در مورد تفسير يا اجراي مواد اين قرارداد بينالمللي دارند از راهمذاكرات مستقيم فيمابين حل و فصل كنند. 2 - كشورهاي طرف اختلاف هرگاه نتوانند اختلاف فيمابين را از راه مذاكرات مستقيم حل و فصل نمايند موارد اختلاف را بكشورهاي طرف قرارداد كه طبق مفاد ماده 22 اين قرارداد بينالمللي اجتماع ميكنند ارجاع خواهند كرد. اين كشورها بموارد اختلاف رسيدگي كرده و توصيههائي جهت رفع اختلافات خواهند كرد. 3 - كشورهاي طرف اختلاف ميتوانند قبل از صدور توصيه از جانب كشورهاي طرف قرارداد در مورد الزامآور بودن آنها توافق كنند.
ماده 23
از قانون الحاق دولت شاهنشاهي ايران بقرارداد بين المللي گمركي ورود موقت وسائل تعليم و تربيت — مصوب 1350/11/16