ماده ۴

آزادي عبور (ترانزيت) ۱ ـ اصل آزادي عبور (ترانزيت) در ماده (۱) اساسنامه ذكر شده است. بر مبناء اين اصل، كشورهاي عضو مكلفند تضمين كنند مجريان منتخب آنها، پستهاي سربسته و پست نامه هاي مكشوف تحويل شده به آنها توسط مجري منتخب ديگر را همواره از سريعترين مسيرها و با ايمن ترين وسايل مورد استفاده براي مرسولات خود رهسپار مي كنند. اين اصل در مورد مرسولات اشتباه در ارسال و پستهاي اشتباه در مسير نيز اعمال مي شود. 2 ـ كشورهاي عضوي كه در امر مبادله نامه هاي حاوي مواد واگير يا مواد راديواكتيو مشاركت ندارند، مي توانند از پذيرفتن اين مرسولات به صورت عبور (ترانزيت) مكشوف در قلمروشان خودداري كنند. اين رويه در مورد پست نامه ها به استثناء نامه ها، كارت هاي پستي و نوشته هاي ويژه نابينايان اعمال مي شود. رويه مذكور در مورد اوراق چاپي، گاهنامه ها، مجلات، بسته هاي كوچك و كيسه هاي "اِم (M) " كه محتويات آنها با مقررات حاكم بر شرايط نشر يا توزيع آنها در كشور معبر مطابقت نداشته باشد نيز اعمال مي شود. ۳ ـ آزادي عبور (ترانزيت) بسته هاي (امانات) پستي ارسالي از مسيرهاي زميني و دريايي، محدود به قلمرو كشورهايي است كه در اين سرويس مشاركت دارند. ۴ ـ آزادي عبور (ترانزيت) بسته هاي (امانات) هوايي در سرتاسر قلمرو اتحاديه تضمين مي شود. اما كشورهاي عضوي كه سرويس بسته هاي (امانات) پستي را ارائه نمي كنند، ملزم به رهسپاري امانات هوايي از مسير زميني نيستند. ۵ ـ اگر كشور عضوي مقررات مربوط به آزادي عبور (ترانزيت) را رعايت نكند، ساير كشورهاي عضو مي توانند ارتباط پستي خود با آن كشور عضو را متوقف سازند.