كاربرد اصطلاحات
1
از نظر اين كنوانسيون:
الف
«دادگاه» يعني هر ركن دولت، فارغ از عنوان آن، كه مسؤوليت انجام وظايف قضائي را به عهده دارد،
ب
«دولت» يعني:
1
دولت و اركان مختلف حكومت؛
2
واحدهاي تشكيل دهنده يك دولت فدرال يا زير مجموعه هاي سياسي دولت كه مجاز به انجام اقداماتي در راستاي اعمال قدرت حاكمه مي باشند و در آن ظرفيت عمل مي نمايند؛
3
سازمانها يا بخش هايي از دولت يا نهادهاي ديگر، تا حدودي كه مجاز به اعمال قدرت حاكمه دولت مي باشند و در عمل اقداماتي را در اين مورد انجام مي دهند؛
4
نمايندگان دولت كه در ظرفيت مزبور عمل مي نمايند.
پ
«معاملات بازرگاني» يعني:
1
هرگونه قرارداد يا داد و ستد بازرگاني كه به منظور فروش كالا يا ارائه خدمات صورت مي گيرد؛
2
هرگونه قراردادي در زمينه وام يا ديگر معاملاتي كه داراي ماهيت مالي مي باشد از جمله هر وجه الضمان يا غرامتي در ارتباط با وام يا معامله مزبور؛
3
هرگونه قرارداد يا معامله ديگري كه داراي ماهيت بازرگاني، صنعتي، تجاري يا حرفه اي مي باشد اما شامل قرارداد استخدام افراد نمي شود.
2
در تعيين اين كه قرارداد يا معامله اي به موجب جزء (پ) بند (1)، معامله بازرگاني است، ابتدا بايد به ماهيت قرارداد يا معامله رجوع شود، اما در صورت توافق طرفين قرارداد يا معامله يا چنانچه در رويه دولت مقر دادگاه، براي تعيين ماهيت غير بازرگاني قرارداد يا معامله، هدف آن ملاك باشد، بايد آن هدف را نيز در نظر گرفت.
3
مفاد بندهاي (1) و (2) در خصوص كاربرد اصطلاحات در اين كنوانسيون، هيچ خدشه اي بر استفاده از اصطلاحات مذكور يا معناي آنها در ساير اسناد بين المللي يا قانون داخلي هر يك از دولتها وارد نمي كند.