اظهارنامه فقط بايد به يك اختراع يا گروهي از اختراعات مرتبط با هم كه يك اختراع كلي را تشكيل مي دهند، مربوط باشد. متقاضي مي تواند تا زماني كه اظهارنامه وي مورد موافقت قرار نگرفته است، اظهارنامه اصلي اختراع كلي را به دو يا چند اظهارنامه تقسيم كند. اظهارنامه هاي تقسيمي بايد واجد الزامات اظهارنامه اصلي، از جمله تاريخ تقاضاي اوليه و در موارد مقتضي، حق تقدم آن باشد. مرجع ثبت مكلف است پس از بررسي شكلي و قبل از بررسي ماهوي اختراع، واحد بودن اختراع را بررسي كند و در صورت تشخيص واحد نبودن اختراع، موضوع را به همراه دلايل، به طور كتبي به متقاضي ابلاغ نمايد كه اظهارنامه خود را به يك اختراع محدود كند. متقاضي مي تواند دلايل و توضيحات خود را در اعتراض به نظر مرجع ثبت ظرف يك ماه اعلام نمايد. چنانچه مرجع ثبت مربوط نظر متقاضي را وارد نداند، يكي از اختراعات مطرح شده در اظهارنامه را بر اساس دسته ادعاهاي مجزاي موضوع تبصره (2) اين ماده به انتخاب متقاضي بررسي مي كند. در صورتي كه متقاضي در مهلت مذكور پاسخ نداده يا انتخاب خود را بيان ننمايد، تنها اختراع نخست مورد بررسي قرار مي گيرد. متقاضي مي تواند ساير اختراع يا اختراعات مشتق شده از اظهارنامه اوليه را در قالب اظهارنامه هاي جديد با تاريخ حق تقدم اختراع اوليه به مرجع ثبت تسليم نمايد، مشروط بر اينكه در اظهارنامه جديد همان متن توصيف نامه اوليه را ذكر كند. در اظهارنامه جديد امكان حذف نام مخترعاني كه در اين بخش از اختراع نقش نداشته اند، وجود دارد.
تبصره 1
ذكر نشدن ارتباط اجزاء در اختراع كلي، موجب بي اعتباري گواهينامه مربوط نمي شود.
تبصره 2
به منظور سهولت در تشخيص وحدت اختراع از سوي مرجع ثبت، متقاضي مكلف است، ادعاهاي خود را به ترتيب و منظم، دسته بندي و از يكديگر مجزا نمايد. چنانچه اظهارنامه، توأمان حاوي ادعاهايي در خصوص فرايند و فراورده باشد، ادعاهاي فرايند و فراورده نيز بايد از يكديگر تفكيك و دسته بندي شود، به نحوي كه هيچ وابستگي بين اين دسته از ادعاها وجود نداشته باشد. اين حكم در مورد ادعاهاي مربوط به فرايند توليد آن محصول و فرايند استفاده از آن نيز جاري است. شيوه دسته بندي ادعاها و نحوه مرتب كردن آن در آيين نامه اجرائي اين قانون مشخص مي شود.