مفهوم واژگان و عبارات اختصاري بكار رفته در اين قانون به شرح زير است: ۱ ـ گزارش: گزارشي است كه محتواي آن حداقل متضمن اطلاعات زير باشد: الف ـ نام و عنوان دستگاه محل وقوع فساد ب ـ شرح مختصر رفتار ارتكابي پ ـ اسم يا عنوان يا سمت يا جايگاه شغلي اشخاص مظنون به ارتكاب فساد اعم از آنكه واقعي يا غير آن باشد.
تبصره
گزارشي كه متضمن اعلام جرائم مستوجب مجازات درجه سه يا بالاتر باشد يا گزارش واصل شده دلالت بر وقوع يكي از رفتارهاي موضوع ماده (2) اين قانون داشته باشد كه موجب اخلال در نظم و امنيت عمومي شود، چنانچه فاقد مشخصات مذكور در جزء «پ» اين بند باشد، مشمول اين قانون مي شود. تشخيص اين امر بر عهده نهاد پذيرنده است ۲ ـ گزارشگر: هر شخص حقيقي يا حقوقي خصوصي كه با رعايت شرايط اين قانون، وقوع فساد را گزارش كند. ۳ ـ نهاد پذيرنده: دادستاني ها، مركز حفاظت و اطلاعات قوه قضائيه، سازمان بازرسي كل كشور، وزارت اطلاعات، سازمان اطلاعات سپاه و فرماندهي انتظامي جمهوري اسلامي ايران در حدود وظايف و اختيارات قانوني ۴ ـ حمايت: مجموعه اقداماتي كه جهت جلوگيري از ورود ضرر يا جبران ضررهاي وارد شده به گزارشگر و افراد وابسته وي به دليل گزارشگري، در حدود مقررات اين قانون اعمال ميشود. ۵ ـ سامانه: سامانه گزارشگران فساد موضوع ماده (۳) اين قانون ۶ ـ افراد وابسته: مقصود از افراد وابسته در اين قانون عبارتند از: الف ـ طبقات اول و دوم بستگان نسبي گزارشگر ب ـ همسر گزارشگر و طبقه اول بستگان نسبي وي پ ـ كليه افرادي كه عرفاً به تشخيص مرجع صالح قضائي در زندگي گزارشگر يا افراد دخيل در گزارشگري مهم تلقي مي شوند. ت ـ شخصي كه اطلاعات و اخبار را به گزارشگر رسانده است. ۷ ـ اقدامات تلافي جويانه: رفتارهايي كه به قصد هرگونه اضرار جاني، مالي، حيثيتي، شغلي و نظاير آن به طور مستقيم يا غير مستقيم عليه گزارشگر يا افراد وابسته به وي صورت گيرد.
تبصره ۱
در صورتي كه اثبات شود، رفتارهاي موضوع اين بند ارتباطي به گزارشگري نداشته است، گزارشگر مشمول حمايت هاي اين قانون نمي شود.
تبصره ۲
اعمال حمايت هاي اين قانون در خصوص افراد وابسته به گزارشگر، منوط به اثبات رابطه گزارشگري با اقدامات تلافي جويانه است.