در اجراي اصل بيست و نهم (29) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و همچنين بندهاي (2) و (4) اصل بيست و يكم (21) قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران و در جهت ايجاد انسجام كلان سياستهاي رفاهي كه به منظور توسعه عدالت اجتماعي و حمايت از همه افراد كشور در برابر رويدادهاي اجتماعي، اقتصادي، طبيعي و پيامدهاي آن، نظام تأمين اجتماعي با رعايت شرايط و مفاد اين قانون و از جمله براي امور ذيل برقرار مي گردد: الف – بازنشستگي، از كار افتادگي و فوت. ب - بيكاري. ج - پيري د – در راه ماندگي، بي سرپرستي و آسيبهاي اجتماعي. ه ـ - حوادث و سوانح. و - ناتواني هاي جسمي، ذهني و رواني. ز – بيمه خدمات بهداشتي، درماني و مراقبت هاي پزشكي. ح – حمايت از مادران به خصوص در دوران بارداري و حضانت فرزند. ط – حمايت از كودكان و زنان بي سرپرست. ي - ايجاد بيمه خاص بيوگان، زنان سالخورده و خودسرپرست. ك - كاهش نابرابري و فقر. ل - امداد و نجات.
تبصره 1
برخورداري از تأمين اجتماعي به نحوي كه در اين قانون مي آيد حق همه افراد كشور و تأمين آن، تكليف دولت محسوب مي شود.
تبصره 2
آثار و تبعات منفي احتمالي ناشي از اقدامات دولت، از جمله مصاديق رويدادهاي اقتصادي و اجتماعي مي باشند.
تبصره 3
شهروندان خارجي مقيم جمهوري اسلامي ايران نيز در چارچوب موازين اسلامي، مقاوله نامه ها و قراردادهاي بين المللي مصوب و با رعايت شرط عمل متقابل، از حمايتهاي مربوط به نظام جامع تأمين اجتماعي برخوردار خواهند بود.