ماده 9

بازداشت موقت 1 - در مواقع اضطراري، يك طرف مي تواند بازداشت موقت شخص مورد نظر را تا زمان ارائه درخواست استرداد درخواست نمايد. درخواست بازداشت موقت مي تواند از طريق مجاري ديپلماتيك يا به ‌طور مستقيم بين وزارت دادگستري جمهوري اسلامي ايران و وزارت دادگستري جمهوري كره ارسال گردد. 2 - درخواست براي بازداشت موقت به‌ صورت كتبي و حاوي موارد زير خواهد بود: الف) توصيفي از شخص مورد نظر، از جمله اطلاعاتي درباره تابعيت آن شخص؛ ب) شرحي راجع ‌به مكان شخص مورد نظر، اگر معلوم باشد؛ پ) شرح مختصري از وقايع پرونده، از جمله، در صورت امكان زمان و مكان ارتكاب جرم؛ ت) توصيفي از قوانين نقض شده؛ ث) شرحي راجع ‌به وجود دستور جلب يا بازداشت يا محكوميت عليه شخص مورد نظر؛ و ج) شرحي راجع ‌به اينكه درخواست استرداد شخص مورد نظر متعاقباً ارسال خواهد شد. 3 - طرف درخواست‌ كننده بي درنگ از رسيدگي به درخواست خود و دلايل هرگونه رد شدن آن آگاه خواهد شد. 4 - شخصي كه به ‌طور موقت بازداشت شده است را مي توان پس از سپري شدن سي روز از تاريخ بازداشت موقت بر اساس اين معاهده از بازداشت آزاد نمود، مشروط بر آنكه طرف درخواست ‌شونده درخواست رسمي براي استرداد و اسناد تأييد كننده مقرر در ماده (7) اين معاهده را دريافت ننمايد. 5 - اينكه شخص مورد نظر به ‌موجب بند (۴) اين ماده از بازداشت آزاد گرديده است لطمه اي به بازداشت بعدي و استرداد آن شخص وارد نخواهد كرد به ‌شرط آنكه درخواست استرداد و اسناد تأييد كننده آن در تاريخي مؤخر تحويل گردند.