ماده ۵

بازداشت موقت ۱. در موارد اضطراري و پيش از آنكه رسميت بخشيدن به استرداد تكميل گردد، طرف درخواست كننده مي تواند بازداشت موقت شخص خواسته شده را درخواست نمايد. درخواست دستگيري موقت بايد با استناد به قرار بازداشت صادره توسط مقام صلاحيت دار طرف درخواست‌ كننده يا حكم محكوميت و علاوه بر آن همراه تأييديه ‌هاي مبني بر ارسال درخواست استرداد باشد. درخواست دستگيري موقت مي تواند از طريق استفاده از ابزارهاي الكترونيك يا سازمان پليس جنايي بين الملل (اينترپل) ارسال گردد. ۲. طرف درخواست شونده بايد در مورد درخواست دستگيري موقت بر اساس حقوق داخلي خود تصميم گيري نمايد و بايد بي درنگ طرف درخواست كننده را از تصميم خود و دلايل آن مطلع نمايد. ۳. طرف درخواست كننده بايد به صورت رسمي درخواست استرداد را در بازه زماني شصت روز از تاريخ آگاهي از بازداشت موقت شخص مورد درخواست ارسال دارد. 4. در موردي كه درخواست طبق شرايط تصريح شده در بند (3) اين ماده ارائه نشده باشد، شخص مورد درخواست كه تحت بازداشت موقت قرار گرفته، بايد آزاد گردد و درخواست جديد براي بازداشت موقت براي همان واقعيت، بدون درخواست مقتضي براي استرداد، مورد پذيرش قرار نخواهد گرفت.