اخذ دليل 1 ـ طرف درخواست شونده طبق قوانين خود و بنا به درخواست، شهادت اشخاص را اخذ يا در غير اين صورت، اظهارات آنها را دريافت خواهد نمود، يا آنها را ملزم خواهد كرد كه ادله را به منظور ارسال به طرف درخواست كننده تهيه و يا تسليم نمايند. 2 ـ بنا به درخواست طرف درخواست كننده، طرفهاي دعاوي مربوطه در طرف درخواست كننده، نمايندگان قانوني آنها و نمايندگان طرف درخواست كننده مي توانند با رعايت قوانين و رويه هاي طرف درخواست شونده در رسيدگي ها حضور يابند. 3 ـ طرف درخواست شونده به اشخاص مذكور در درخواست اجازه حضور در زمان اجراي درخواست را خواهد داد و تا آنجا كه قانون آن اجازه مي دهد، به اين اشخاص اجازه خواهد داد تا از شخصي كه از وي شهادت يا دليل اخذ مي گردد سؤال طرح نمايند. در صورتي كه اجازه طرح مستقيم سؤال صادر نگردد به اشخاص مزبور اجازه داده خواهد شد سؤالات به شخصي كه از وي شهادت يا دليل اخذ مي گردد، ارائه نمايند. 4 ـ شخصي كه از وي خواسته شده به موجب درخواستي بر اساس اين ماده در طرف درخواست شونده دليل ارائه دهد، هرگاه قانون طرف درخواست شونده به آن شخص اجازه دهد در موارد مشابه در دعاوي كه در طرف درخواست شونده آغاز مي گردند دليل ارائه ندهد، مي تواند از ارائه دليل خودداري نمايد. 5 ـ هرگاه شخصي كه از وي خواسته شده به موجب اين ماده در طرف درخواست شونده دليل ارائه دهد ادعا نمايد كه به موجب قوانين طرف درخواست كننده حق دارد از ارائه دليل خودداري كند طرف درخواست شونده:
الف
از طرف درخواست كننده خواهد خواست گواهي را در مورد وجود آن حق ارائه دهد؛ يا:
ب
با اين وجود، شخص را ملزم به ارائه دليل خواهد كرد و دليل را جهت تعيين وجود حق مورد ادعاي شخص به طرف درخواست كننده ارسال خواهد نمود. ۶ ـ هرگاه طرف درخواست شونده گواهي را از طرف درخواست كننده در مورد وجود حق مورد ادعاي شخص دريافت كند گواهي مزبور در نبود دليل متضاد، دليلي كافي براي وجود آن حق خواهد بود.