ماده ۱۶

عبور ۱ ـ هر يك از طرف ها مي تواند طبق قوانين خود، چنانچه درخواست عبور محكوم از جانب طرف ديگر صورت گرفته باشد و طرف ديگر با دولت ثالثي جهت انتقال آن شخص توافق نموده باشد، اجازه عبور وي را از قلمرو خود بدهد. ۲ ـ هر يك از طرف ها مي تواند از اعطاي اجازه عبور خودداري كند چنانچه: الف) محكوم از اتباع آن كشور باشد؛ ب) جرمي كه براي آن محكوميت تعيين شده است، به موجب قوانين آن به عنوان جرم مد نظر قرار نگرفته باشد. ۳ ـ درخواست عبور شامل اطلاعات مقرر در بند (۲) ماده (۶) اين موافقتنامه به انضمام اسناد مشخص شده در بند (۱) ماده (۶) و جزء هاي «الف» تا «ت» بند (۱) ماده (۷) اين موافقتنامه خواهد بود. ۴ ـ طرفي كه از وي درخواست شده است تا با عبور موافقت نمايد، مي تواند بر مبناي تصميم دادگاه يا ديگر مراجع صلاحيتدار خود محكوم را صرفاً براي مدت زماني كه لازمه عبور از قلمرو آن است، در بازداشت نگه دارد. ۵ ـ چنانچه عبور به صورت هوايي انجام شود و فرود در قلمرو طرف ديگر پيش بيني نشده باشد، اجازه مزبور لازم نيست. با اين وجود طرف مزبور بايد از هرگونه عبور اين چنيني بر فراز قلمرو خود مطلع شود.