ماده ۱۳

حل و فصل اختلاف ها ۱ - هرگونه اختلاف بين دو يا چند طرف ناشي از تفسير يا اجراي موافقتنامه كه در آن طرفهاي اختلاف قادر به حل آن از طريق مذاكره يا مشاوره نباشند، چنانچه هر يك از طرفهاي اختلاف درخواست نمايد به ميانجي‌گري ارجاع خواهد شد و براي اين منظور مراتب به ميانجي(هايي) كه مورد توافق طرفهاي اختلاف باشند ارجاع خواهد گرديد. اگر طرفهاي اختلاف موفق به توافق در مورد انتخاب ميانجي(ها) در مدت نود (۹۰) روز پس از درخواست ميانجيگري نشوند، هر يك از طرفهاي مزبور مي‌تواند از دبير كل سازمان ملل متحد درخواست نمايد تا ميانجي‌ واحد مستقلي را منصوب نمايد يا اختلاف به او ارجاع شود. ۲ - توصيه ميانجي(ها) كه طبق بند (۱) اين ماده منصوب شده‌اند، گرچه از نظر ماهيت، الزام‌آور نيست، مبناي تجديد ملاحظات طرفهاي اختلاف قرار خواهد گرفت. ۳ - طرفهاي اختلاف مي‌توانند از قبل توافق كنند كه توصيه ميانجي(‌ها)، را الزاماً بپذيرند. ۴ - بندهاي ۱، ۲ و ۳ اين ماده چنين تلقي نخواهد شد كه ساير اقدامات دو جانبه جهت حل و فصل اختلاف هاي ميان طرفهاي اختلاف در نظر گرفته نمي‌شود. ۵ - هر دولت در هنگام توديع سند تنفيذ، پذيرش، تصويب يا الحاق مي‌تواند قيد تحديد تعهدي را در نظر بگيرد كه بيانگر عدم التزام خود به مفاد اين ماده در خصوص ميانجيگري است، ساير طرفها در مقابل هر طرفي كه چنين قيد تحديد تعهدي در نظر گرفته است، نسبت به مفاد اين ماده جهت ميانجيگري پاي بند نخواهند بود.