حل و فصل اختلافات ميان يك طرف متعاهد و سرمايهگذار طرف متعاهد ديگر 1 - چنانچه اختلافي ميان طرف متعاهد سرمايه پذير و يك يا چند سرمايه گذار طرف متعاهد ديگر درباره يك سرمايه گذاري بروز كند، طرف متعاهد سرمايه پذير و سرمايهگذار(سرمايه گذاران) مزبور در ابتدا تلاش خواهند كرد كه اختلاف را از طريقمذاكره و مشاوره و به صورت دوستانه حل و فصل كنند. 2 - چنانچه طرف متعاهد سرمايه پذير و سرمايه گذار(سرمايهگذاران) مزبور نتوانند ظرف چهار ماه از تاريخ ابلاغ ادعا به ديگري به توافق برسند، هريك از آنها ميتوانداختلاف را ارجاع نمايد به:
الف
دادگاههاي صالح طرف متعاهدي كه سرمايه گذاري در قلمرو آن انجام شدهاست،يا
ب
مركز بينالمللي حل و فصل اختلافات سرمايه گذاري (ايكسيد) كه توسط كنوانسيون حل و فصل اختلافات سرمايه گذاري بين دولتها و اتباع دولتهاي ديگر كه در تاريخ 27/12/1343 هجري شمسي برابر با 18 مارس 1965 ميلادي در واشنگتن تشكيل شده است، در صورتيكه هر دو طرف متعاهد عضو اين كنوانسيون باشند.
پ
ديوان داوري موردي كه به موجب قواعد داوري كميسيون حقوق تجارت بينالملل سازمان ملل متحد تشكيل گردد، مگر آنكه طرفهاي اختلاف به نحو ديگريتوافق نموده باشند. 3 - هر اختلافي كه ابتدا در دادگاههاي صالح طرف متعاهد سرمايه پذير اقامه شود،تا زماني كه در دست رسيدگي است جز با توافق طرفها نميتواند به داوري ارجاع شود، و در صورتي كه منتهي به صدور حكم قطعي شود قابل ارجاع به داوري نخواهد بود. 4 - هر اختلافي كه به داوري ارجاع شود، از صلاحيت دادگاههاي داخلي مستثني خواه دبود. با اين وجود مفاد اين بند مانع از آن نخواهد بود كه محكوم له حكم داوري براي اجراي آن به دادگاههاي داخلي مراجعه كند.