حل و فصل اختلافـات ميـان يك طـرف متعاهد و سرمايهگذار طرف متعاهد ديگر 1 - چنانچه اختلافي ميان طرف متعاهد سرمايه پذير و يك يا چند سرمايه گذارطرف متعاهد ديگر درباره يك سرمايه گذاري بروز كند، طرف متعاهد سرمايه پذير وسرمايه گذار (سرمايه گذاران) مزبور در ابتدا تلاش خواهندكرد كه اختلاف را از طريق مذاكره و مشاوره و به صورت دوستانه حل و فصل كنند. 2 - چنانچه اختلاف مزبور ظرف مدت شش ماه از تاريخ درخواست كتبي براي حل و فصل، به نحو مذكور در بند (1) اين ماده حل و فصل نشود، سرمايهگذار ميتواند بهانتخاب خود اختلاف را براي حل و فصل ارجاع دهد به:
الف
دادگاه صالح طرف متعاهدي كه سرمايه گذاري در قلمرو آن انجام شده استيا با رعايت قوانين و مقررات ملي طرف متعاهد سرمايهپذير به
ب
يك ديوان داوري موردي، برطبق قواعد داوري كميسيون حقوق تجارت بينالملل سازمان ملل متحد(آنسيترال)، يا
پ
مركز بينالمللي حل و فصل اختلافات سرمايه گذاري(ايكسيد)، براي انجام داوري برطبق كنوانسيون 28 اسفند 1343 هجري شمسي برابر با 18 مارس 1965ميلادي واشنگتن درمورد حل و فصل اختلافات سرمايه گذاري بين دولتها و اتباع دولتهاي ديگر، چنانچه، يا به محض اينكه، هر دو طرف متعاهد به كنوانسيون مذكور پيوسته باشند. 3 - هر اختلافي كه ابتدا در دادگاههاي صالح طرف متعاهد سرمايه پذير اقامه شود،تا زماني كه در دست رسيدگي است جز با توافق طرفها نميتواند به داوري ارجاع شود، ودر صورتي كه منتهي به صدور حكم قطعي شود قابل ارجاع به داوري نخواهدبود. 4 - هر اختلافي كه به داوري ارجاع شود، از صلاحيت دادگاههاي داخلي مستثني خواهد بود. با اين وجود مفاد اين بند مانع از آن نخواهد بود كه محكوم له حكم داوري براي اجراي آن به دادگاههاي داخلي مراجعه كند. 5 - راي دادگاه يا داوري بينالمللي مذكور در بند (2)، حسب مورد، قطعي و براي طرفهاي اختلاف لازمالاتباع خواهدبود.