حل و فصل اختلافات ميان يك طرف و سرمايه گذار (سرمايه گذاران) طرف ديگر ۱ ـ چنانچه اختلافي ميان طرف سرمايه پذير و يك يا چند سرمايه گذار طرف ديگر درباره يك سرمايه گذاري بروز كند، طرف سرمايه پذير و سرمايه گذار (سرمايه گذاران) مزبور در ابتدا تلاش خواهند كرد كه اختلاف را از طريق مذاكره و مشاوره و به صورت دوستانه حل و فصل كنند. ۲ ـ چنانچه طرف سرمايه پذير و سرمايه گذار (سرمايه گذاران) مزبور نتوانند ظرف شش ماه از تاريخ ابلاغ ادعا توسط يك طرف به طرف ديگر به توافق برسند، هر يك از آنها مي تواند اختلاف را ارجاع كند به دادگاه صالح طرفي كه سرمايه گذاري ها در قلمرو آن انجام شده يا به يك ديوان داوري موردي بر اساس قواعد داوري كميسيون حقوق تجارت بين الملل سازمان ملل متحد (آنسيترال)، مگر تا حدي كه استانداردهاي مزبور:
الف
توسط طرفها اصلاح شده باشند يا
ب
توسط داوران اصلاح شده باشند مگر آنكه هر يك از طرف ها در خصوص اصلاحيه پيشنهادي اعتراض كند. ۳ ـ هر اختلافي كه ابتدا در دادگاه هاي صالح طرف سرمايه پذير اقامـه شود، تا زماني كه در دست رسيدگي است جز با توافق طرف ها نمي تواند به داوري ارجاع شود، و در صورتي كه منتهي به صدور حكم قطعي شود قابل ارجاع به داوري نخواهد بود ۴ ـ هر اختلافي كه به داوري ارجاع شود، از صلاحيت دادگاه هاي داخلي مستثني خواهد بود. با وجود اين، مفاد اين بند مانع از آن نخواهد بود كه محكوم له حكم داوري براي اجراي آن به دادگاه هاي داخلي مراجعه كند. ۵ ـ هيئت داوري با توجه به ساير مواردي كه طرف ها توافق نموده اند آئين و محل داوري را تعيين خواهد نمود. ۶ ـ تصميمات هيئت داوري براي طرفها لازم الاتباع خواهد بود. طرفها متعهد مي شوند كه تصميمات را براساس قوانين ملي خود به موقع اجراء گذارند. طرف اختلاف مي تواند اجراي حكم داوري را به موجب كنوانسيون نيويورك درخواست نمايد .